τσικουδιά και Μητροπάνος.

Σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου κι αν βρίσκεσαι, νομίζεις ότι ποτέ δε θα είσαι ολοκληρωτικά καλά.

Κι εγώ έτσι πίστευα μέχρι χθες.

Δοκίμασε όμως την άλλη φορά να πιεις λίγο παραπάνω. Αν έχεις καλή παρέα δε θα σου λείπει τίποτα.

σε αυτούς

Η κοπέλα μου έμαθε για ένα παιδί που είχε ένα άσχημο ατύχημα πρόσφατα. Είναι 20 ετών, πολύ όμορφο, αλλά εξ' αιτίας μιας άτυχης στιγμής θα αναγκαστεί να ζήσει χωρίς τα πόδια του.

Η κοπέλα μου είχε τρελαθεί με αυτή την ιστορία και επειδή θα πήγαινε σπίτι του να το γνωρίσει από κοντά, όλη τη βδομάδα έκλαιγε και ήταν πολύ ανήσυχη περιμένοντας αυτό το ραντεβού.

Χτες με πήρε τηλέφωνο και ήταν παράξενα χαρούμενη. Μου είπε ότι γνώρισε ένα γλυκύτατο πλάσμα, που όλη την ώρα γελούσε, με τρομερή δύναμη και συνεχώς έλεγε: "εντάξει, φτάνει που δεν πέθανα". Γύρω του ήταν οι φίλοι του που γελούσαν και εκείνοι και τον πειράζανε. Αντιμετωπίζανε την κατάσταση σαν να είχε τα πόδια του σε γύψο.

Σε αυτούς τους ανθρώπους αξίζει ο κόσμος.

όταν συνέβη αυτό σε μένα

 Όταν συνέβη «Αυτό» σε... Μένα, πίστευα απλά ότι ήταν ένα κακό όνειρο και θα ξυπνήσω. Αμ δε...! Τουναντίον, μια μέρα ξύπνησα σ' έναν καινούργιο τρομακτικό κόσμο, τον «Καρκινόκοσμο», όπου η προσομοίωση με τον φόβο του θανάτου ήταν καθημερινή και άρχισα να ζω σ' ένα παράλληλο σύμπαν, όπου οι Άλλοι, οι υγιείς, ήταν ευτυχισμένοι κι εγώ και οι «όμοιοί» μου κουρέλια... Τότε ήταν που χρειάστηκε να βρω την δύναμη και να πετάξω πολλά άχρηστα πράγματα από πάνω μου και από μέσα μου. Άρχισα να γελάω δυνατά, κόντρα στην δυστυχία των θεραπειών, να μοιράζω δύναμη σε όλους, ακόμη και στους «Ευτυχισμένους-Υγιείς», να επιζητώ τα πραγματικά και ουσιώδη, να λέω ό,τι νιώθω και όπως το νιώθω και -τι ειρωνεία- άρχισα επιτέλους να Ζω!! Μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισα ήταν πώς θα το πω στη μαμά, την ανυποψίαστη υπερήλικη μανούλα, που απολάμβανε ήσυχη τα καλοκαιρινά της μπάνια για να την «βγάλει» καθαρή τον χειμώνα. Τι να της έλεγα; Μαμά έχω καρκίνο, όπως ο μπαμπάς που έσβησε μέσα σε λίγους μήνες;;; Αδύνατον! Αποφάσισα να μην της το πω και άρχισα να κρύβομαι μέσα από ψέματα: Ξαφνικά έπαθα δήθεν αλωπεκία από το άγχος χάνοντας τα μαλλιά μου, έπρεπε δήθεν να φεύγω πολλά ταξίδια εξωτερικό με την δουλειά μου, είχα δήθεν συνεχώς ιώσεις και δεν της επέτρεπα να έρθει να με δει για να μην την κολλήσω... και τα κατάφερα, της κρύφτηκα! Η χιουμοριστική εκδοχή του φανταστικού διαλόγου με τη μαμά γέννησε και τον τίτλο του βιβλίου: -Μαμά, μόλις άλλαξα ζώδιο! –Και τι έγινες παιδί μου; -Καρκίνος! Γιατί, πιστέψτε με, το χιούμορ είναι ΤΟ φάρμακο!!!! Κανένα αρρωστημένο κύτταρο δεν μπορεί να αντισταθεί στο χιούμορ και στην αισιοδοξία! Αυτό είναι το μήνυμα που προσπάθησα να περάσω μέσα από το ΜΟΛΙΣ ΑΛΛΑΞΑ ΖΩΔΙΟ: την άλλη οπτική! Άλλη οπτική για όσους περνάνε μέσα από τις σαρκοβόρες συμπληγάδες της αρρώστιας, άλλη οπτική για τους «Ευτυχισμένους-Υγιείς» που τους περνά κάπου κάπου απ' το μυαλό πως μπορεί να βρεθούν και αυτοί στην άλλη όχθη ή που θα χρειαστεί να συμπαρασταθούν σε αγαπημένο τους πρόσωπο που ασθενεί. Η ζωή μου «χάρισε» έναν καρκίνο για να μπορώ επιτέλους να λέω άφοβα «Σ' αγαπώ», να σκύβω βαθιά μέσα στην ψυχή μου και να εκδηλώνω τα θέλω της, να συντρίψω την ματαιοδοξία και τον άσκοπο υλισμό μου, να απολαμβάνω πλέον τα μικρά και καθημερινά με τους αγαπημένους μου, να μη φοβάμαι καθόλου τον θάνατο και να ανακαλύψω ότι ανήκω σε ένα πανέμορφο κόσμο Φωτός και Αγάπης! Σήμερα, όταν το σκέφτομαι, νιώθω σαν να έπαιξα σε μία δύσκολη πίστα σ' ένα παιχνίδι θάρρους, που στο τέλος την «έβγαλα» μεν με κόπο αλλά πήρα μπόνους! Το ΜΟΛΙΣ ΑΛΛΑΞΑ ΖΩΔΙΟ αφιερώνεται στην Μεγάλη Οικογένεια των φίλων μου, που περάσαμε μαζί όλη την διάρκεια των θεραπειών και βρίσκονταν γύρω μου σαν ένα τεράστιο αόρατο κουκούλι αγάπης! Αφιερώνεται στους συνεργάτες και στην διοίκηση της εταιρείας που εργάζομαι και με στήριξαν πολύ, στην οικογένειά μου και στην Σπαρτιάτισσα μανούλα. Στα ανιψάκια μου που όταν με είδαν χωρίς μαλλιά κρύφτηκαν από φόβο και έπρεπε να επινοήσω το παιχνίδι «με τα χαμένα μαλλιά» ώστε παίζοντας να με συνηθίσουν... Επίσης, αφιερώνεται στην Επιστήμη που είχε την ιδέα και την ευχαριστώ πολύ και στην σπουδαία Πόλλυ με τα σπουδαία -όλο συναίσθημα και έμπνευση- σκίτσα της. Λου

Για την παγκόσμια μέρα πρόληψης του καρκίνου του μαστού.

για πολλά όσκαρ

Ξάπλωσα ξημερώματα. Σε ένα καναπέ που την τελευταία εβδομάδα έχει γίνει το δικό μου κρεβάτι. Λίγα λεπτά πριν βυθιστώ σε ένα μεθυσμένο ύπνο έβαλα να παίξει στο μυαλό μου η ταινία της μέρας μου. Από μικρός θυμάμαι να το κάνω αυτό. Μάλλον το κάνουν όλοι.

Τον τελευταίο καιρό είχα βαρεθεί να βλέπω τα ίδια επεισόδια. Σαν να είχε κολλησει το dvd. Σαν τα επεισόδια απογευματινών ελληνικών σειρών. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Χθές όμως ήταν διαφορετικά. Ξεκίνησε. Φοβερά σκηνικά, απίστευτο σενάριο, δράση, γέλια και οι καλύτεροι πρωταγωνιστές. 

Ένιωσα ακριβώς όπως όταν βλέπεις κάποια ταινία που την είχες ξαναδεί και παλιότερα. Κάποιες σκηνές τις θυμάσαι αλλά δεν είσαι σίγουρος αν την έχεις δεί. Ήταν πολύ παλιά, ναι την έχεις ξαναδεί, θυμάσαι το τέλος αλλά σου αρέσει τόσο πολύ και θέλεις να την ξαναδείς. 

Έτσι ήταν και χθές. Πήγα πίσω, σε μέρη που είχα ξεχάσει ότι είχα ξαναβρεθεί εκεί και πόσο όμορφα ήταν. Μουσική δυνατά, χαμογελαστοί άνθρωποι όπου γυρίσεις το βλέμα σου, πολύ αλκοόλ,  χορός, τριγύρω μόνο φίλοι, στο τηλέφωνο κάποια στιγμή η κοπέλα μου "σ'αγαπώ", μετά ο κολλητός μου "μου λείπεις", πρέπει να κλείσω, ο αδερφός μου έφερε μπύρες. Μαγεία. Επιστροφή στο σπίτι, γέλια στο λεωφορείο.

Ναι είμαι καλά. Είμαι ζωντανός. Είμαι χαρούμενος. Μου είχε λείψει. 

Δε θέλω να τελειώσει η ταινία. Κι όμως.

The end.

Όντως την είχα ξαναδεί αλλά είχα ξεχάσει πόσο ωραία ήταν.  

αιώρηση στην άβυσσο

Η επικρατούσα άποψη υποδεικνύει ότι η ζωή είναι φίλοι, γκόμενες, ποτά, όνειρα, καλοπέραση.
Δε συμφωνώ.
Η ζωή είναι μια απέραντη θάλασσα μοναξιάς που οι φίλοι, οι γκόμενες, τα όνειρα και τα ποτά κάνουν καμμιά προσπάθεια που και που να γλυκάνουν τη πορεία της αιώρησης στην άβυσσο.

είναι ωραία εκεί έξω.

Πόσους πολλούς ανθρώπους μπορείς να γνωρίσεις μέσα σε λίγες μέρες;
Απίστευτο.
Πόσο εύκολο είναι;
Απίστευτα.
Τότε γιατί γνωρίζω τόσους λίγους;
Γιατί περιμένω να έρθουν να μου χτυπήσουν την πόρτα.

Μακάρι να υπήρχε νόμος να μας απαγόρευε να κάνουμε παρέες. Τότε μπορεί πάλι να έκανα το αφύσικο, το παράνομο. Τελικά επί χούντας πρέπει να γινόταν τα καλύτερα παρεάκια.

Είναι μαγικό πόσο καλό σου κάνει να συναναστρέφεσαι με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Μαθαίνεις καινούργια πράγματα, εξελίσσεσαι, ζεις, ξεχνιέσαι.

Υπάρχουν τόσοι όμορφοι και δυνατοί άνθρωποι, που σε κάνουν να νιώθεις δυνατός και εσύ μαζί τους. Σε κάνουν να φαντάζουν τα προβλήματά σου αστεία.
Είναι φανταστικό.

Μην αφήσουμε μερικούς ασήμαντους, μικράνθρωπους να μας κρατάνε στα χαμηλά και μίζερα.


Υπάρχει πολλή αγάπη εκεί έξω και είναι αρκετή για όλους μας.

Δε θυμάμαι καθόλου πιά, πως είναι να σ'αγαπώ και να είσαι παρούσα στη ζωή μου

αναμνηστικότη

Για κάποιον λόγο ίσως μοιρολατρικό, όταν ονειρεύεσαι κάτι συνέχεια, αρχίζεις και πιστεύεις ότι αυτό το όνειρο δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Και αν γίνει, δεν θα είναι έτσι όπως το ονειρευόσουν. Πάντα θα είναι λιγότερο, λόγω απαράμιλλης εξύψωσης. Ή θεοποίησης.

Αλλά καμιά φορά συμβαίνουν πράγματα που σού υπενθυμίζουν πόσο μικρός είσαι. Εγκλωβίζονται στο κεφάλι σου τα γέλια καζούρας του θεού, αφού γελάστηκες ότι τάχα ξέρεις τα σχέδιά του. 

Χτες ξαναβρέθηκα στην πόλη που έζησα τα επτά τελευταία γεμάτα χρόνια μου. Ήταν χτες που ξαναπερπάτησα την υγρασία της, ανέπνευσα τον ασθενικό βαρδάρη της. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Το έκανα με τον άνθρωπο που ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια παρεούλα. Είχαμε ένα δικό μας μηχανάκι και μπορούσαμε να πάμε όπου θέλαμε. Τις πρώτες μαγικές μεταμεσονύχτιες ώρες. Ήταν όνειρο, φίλε.

Και ξαναπήγαμε σε όλα τα σπίτια που ζήσαμε. Στο κάθε ένα. Και στο κατώφλι του καθενός είπαμε και από μία ιστορία που μάς συνέδεε με το κάθε παλιοδιαμέρισμα. Κάτσαμε στο ίδιο πεζούλι που η αγαπημένη του τον περίμενε για τρεις ώρες. Μπήκαμε στο παλιό ασανσέρ που ακόμα έχει εκείνο το σκαλισμένο κ.

Ζούμε διαφορετικά και μακριά, πλέον. Έχουν περάσει χρόνια. Δεν έχουμε τα ίδια μυαλά. Άλλη καθημερινότητα. Μα κάποια χνάρια συνεχίζουν να υπάρχουν κάπου πίσω στον κόσμο. Νίκησαν το χρόνο. Όπως οι πατημασιές των αστροναυτών στο φεγγάρι. 

Ταξιδεύεις χιλιόμετρα, επιστρέφεις σε προϊστορικά μέρη, και βλέπεις ακόμα κάτι σκαλισμένο. Ένα κ. Και την στιγμή που το αντικρύζεις, ακούς τον ήχο από τα κλειδιά σου που χάραζαν το ξύλο. Και την τρέλα που ένιωθες εκείνη την νύχτα που το έκανες. 

Δεν είναι άυλες αναμνήσεις που βρίσκονται στη σφαίρα του μυαλό μου μόνο. Είναι πράγματα που τα ψηλαφίζεις με τα δάχτυλά σου. Και μπορείς να τα φωτογραφίσεις. Υπάρχουν. Δεν μπόρεσαν να σε ακολουθήσουν όπου πήγες. 

Όπως είχε πει και κάποιος, είναι "τα ίχνη που αφήνουμε στον κόσμο".

Στο πρώτο διαμέρισμα που είχα μείνει, το 2004, υπάρχει ακόμα το όνομά μου στο θυροτηλέφωνο. Τώρα μένουν κάποιοι άλλοι και κρέμασαν και μια σημαία στο μπαλκόνι. Σε αυτό το μπαλκόνι που είχα ένα ραντεβουδάκι. Είχε έρθει με μία φίλη της και κοιμόντουσαν στο υπνοδωμάτιο. Εγώ με τον άλλον, κοιμόμασταν στο σαλόνι. Και τής έστειλα sms: "ραντεβού στο μπαλκόνι σε 10 λεπτά". Και λίγη ώρα ύστερα, άκουσα να τρίζει ανοίγοντας η πόρτα της κουζίνας και να ξεπροβάλλει το κορίτσι. Καθόμασταν, μιλούσαμε, και την αγαπούσα. Είχε πολλή ησυχία και ψιθυρίζαμε. Κοίταξα από κάτω να δω αν περνάει κανείς και είδα δυο μεγάλους να μας κοιτάνε. Ύστερα καβαλήσανε ένα μηχανάκι και χάθηκαν προς το μέλλον. 

Στο διαμέρισμα που μένω εγώ, πληρώνω το λογαριασμό του νερού κάποιας παπαδοπούλου. Τι αναμνήσεις έχει ζήσει αυτή η άγνωστη ανάμεσα στους τοίχους μου; Μπορεί να γέννησε τα παιδάκια της εδώ ή μπορεί να χτύπούσε το κεφάλι της όντας μεθυσμένη και ερωτευμένη. Μπορεί να περνάει κάτω από την πολυκατοικία μου κάτι βράδια και να κοιτάζει προς τα πάνω. Και να αναπολεί. Και να αναρωτιέται για το πώς δείχνω, και αν σέβομαι τον χώρο.

Οι αναμνήσεις βρίσκονται παντού. Από τα σπίτια μας, μέχρι τον καναπέ που σού γράφω τώρα σαν φιλοξενούμενος. Σίγουρα ο ιδιοκτήτης θα έχει μία φοβερή ιστορία να πει σχετικά με αυτόν τον καναπέ. 

Απάντησέ μου. Από τι υλικό είναι φτιαγμένες οι αναμνήσεις; 

αυτό το αχ

μετά από χρόνια κόντεψε να μου φύγει ένα δάκρυ ακούγοντας ένα τραγούδι για πρώτη φορά.  Πολύ κουρασμένο, πολύ μπουχτισμένο και γεμάτο αναμνήσεις με πέτυχε χτες, κάποια ανύποπτη στιγμή, όπως συμβαίνει συνήθως

μόνο έτσι

Ποιο το νόημα της ζωής; Κανείς δεν θα σού απαντήσει με σιγουριά. Και εγώ, μία μέρα το βρίσκω, τρεις μέρες το χάνω. Αλλά για ένα πράγμα είμαι σίγουρος. Η ζωή φτιάχνει από μέσα προς τα έξω. Όταν τα βρεις με τον εαυτό σου, μόλις γεμίσεις με ψυχική ηρεμία και ισορροπία, όταν αγαπήσεις εσένα, τότε μόνο μπορείς να φτιάξεις τη ζωή. Και τη δική σου και των αλλονών. Πρέπει να κάνεις την αρχή. Και κάθε θετική σου πράξη είναι αυτή που σού ξεκλειδώνει την επόμενη. Και η επόμενη την παραεπόμενη. Μόνο έτσι προχωράει το πράμα. Όταν πειστείς ότι είσαι σε καλό δρόμο. Οτί υπάρχει δρόμος που βγάζει όντως κάπου. Όταν νιώθεις το αίσθημα της ευγνωμοσύνης τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Όταν θαυμάζεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Βήμα - βήμα. Από τα πιο απλά στα πιο σύνθετα. Από μέσα προς τα έξω. Μόνο έτσι.

paris

“I loved you like a man loves a woman he never touches, only writes to, keeps little photographs of.”
Charles Bukowski

 

Η πιο συγκινητική αγγελία της ημέρας

"Ζητείται άμεσα μουσικός"

Ζητείται άμεσα μουσικός που να παίζει όργανο και ταυτόχρονα να τραγουδάει (πχ κιθάρα ή άλλο) για surprise party γενεθλίων παιδιού που είναι άρρωστο, σε τελικό στάδιο, στο νοσοκομείο παίδων, με τραγούδια παιδικά ή άλλα ελαφρά κατάλληλα σήμερα Σάββατο 20 Οκτωβρίου, περίπου στις 4 το απόγευμα, σε συνεργασία με την καλλιτεχνική ψυχοθεραπεύτρια κ. Ρίτα Οικονόμου τηλ. 6932240741, με την οποία θα γίνουν και οι συνεννοήσεις για τις λεπτομέρειες.


Απαραίτητες προϋποθέσεις:

 Να μην είναι κρυωμένος, με ίωση κλπ. (λόγω χημειοθεραπειών τα παιδάκια δεν πρέπει να προσβληθούν από τίποτα)
. Να έχει γερό στομάχι… για ευνόητους λόγους

τη μέρα που θα σβήσει ο ήλιος

Θα έρθει εκείνη η μέρα, που ο ήλιος σου δε θα λάμπει τόσο φωτεινά. Και θα σταμάτησουν να τρέχουν οι αγαπητικοί πίσω από τα μακριά σου πόδια. Τότε που το βόλλεϋ θα έχει απαγορευτεί και θα έχεις παχύνει ανεπανόρθωτα. Οι ρυτίδες θα έχουν αρχίσει να κάνουν τις πρώτες μόνιμες επισκέψεις χωρίς να πάρουν πρώτα τηλέφωνο, ενώ κάθε χρόνος θα είναι όλο και πιό βαρύς στο στομάχι. Τότε και μόνο τότε θα αρχίσει η περίοδος περισυλλογής σου και έντονου διαλόγου-επιτέλους!- με τη μοναξιά σου. Θα βλέπεις και η ίδια στον καθρέφτη, έναν άνθρωπο θαμπό, κουρασμένο, αποτυχημένο, αλλά πιά στα αποδυτήρια. Έχοντας πάρει σύνταξη από τον αγώνα της ζωής.

Εκείνη τη μέρα θα με ξαναθυμηθείς. Όταν θα είναι πιά αργά.
Εκείνη τη γαμημένη μέρα, είμαι σίγουρος ότι θα αναρωτηθείς, αν θα μπορούσα, χρόνια πριν, να σε σώσω από αυτό το μαρτύριο.

άσε με

Ο χειρότερός μου εχθρός είσαι εσύ. Είσαι εσύ αναβλητικότητα. Εσύ που κάθε μέρα μπαίνω και σού γράφω τα πιο μυστικά μου. Τρελαίνομαι όποτε φτάνω στην σκέψη ότι εσύ είσαι η κύρια υπεύθυνη για τη στεναχώρια μου.

Σήμερα ήταν να πάω σε κάποια γενέθλια. Με το ζόρι σηκώθηκα από το λάπτοπ, έκανα ντουζάκι, ντύθηκα και σύρθηκα μέχρι το μετρό. Με το ζόρι ευχήθηκα χρόνια πολλά, έκατσα σε μια καρέκλα γύρω από ένα τραπέζι που δεν γνώριζα κανέναν, και ξεκίνησα να ρουφάω βαριεστημένα τη μπυρίτσα μου. 

Δεν ξέρω αν είναι στον χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου, αλλά εγώ δεν μπορώ να μένω σιωπηλός όποτε υπάρχουν σιωπηλοί άνθρωποι γύρω μου. Και έτσι, χωρίς λογικής έγκριση, άρχισα να μιλάω και να ακούω τους δίπλα μου. Και σύντομα και τούς απέναντί μου. Άνθρωποι που δεν είχα ξαναδεί, μού λέγαν ενδιαφέροντα πράγματα και εγώ τούς έλεγα άλλα, πιο αστεία και γελούσαν. Και γίναμε παρεάκι μάλλον. Και ύστερα μπήκαμε στο εσωτερικό του μαγαζιού (γιατί τόση ώρα ήμασταν στην αυλίτσα) και αρχίσαμε και χορεύαμε. Χωρίς συγχρονισμό, χωρίς γνώσεις χορού, χωρίς τίποτα. Αλλά χοροπηδούσαμε σαν τα τρελά, χορεύαμε, γελούσαμε, πειραζόμασταν, λέγαμε μαλακίες φωναχτά και πίναμε. 

Πήγα στο μπαρ και ενώ περίμενα τον Τζόνι μου τον μαύρο, μια κοπέλα μού έλεγε αστειάκια. Μού τριβόταν και μού την έπεφτε κανονικά, αλλά δεν έδωσα σημασία γιατί δεν ήταν του γούστου μου. Της χαμογέλασα βαθιά πάντως, τής είπα ομορφούλικες κουβέντες και έφυγα αγκαζέ με τον Τζόνι.

Ύστερα, ήρθε μια άλλη κοπέλα εκεί που καθόμουν και μού έλεγε κάτι ακαταλαβίστικα. Ότι τής θύμιζα κάποιον, και μετά ήθελε ένα τσιγάρο βιομηχανικό και πιο μετά μού ζήτησε να την χορέψω. Εγώ γενικά δεν το έχω με τον χορό. Δεν το έχω καθόλου. Καθόλου καθόλου. Τον σιχαίνομαι τον χορό. Όσο είμαι ξέπιωτος. Γιατί αν είμαι σε καλή μεθυσμένη φάση, μπορώ να χορεύω για ώρες και να γουστάρω και στα παπαράκια μου όλα όλα. Νιώθω τέλεια. Κίνηση σώματος, ιδρώτας, κούραση, μουσική τέρμα και αλκοόλ. Είναι το τέλειο combo ναρκωτικών. 

Πιο μετά έπιασα κουβέντα με έναν άσχετο. Πιο ύστερα με έναν άλλον. Λίγο αργότερα με κάποια άλλη. Συνέχεια παίζαν ματιές με κοπέλες, αλλά γύριζα αλλού το βλέμμα γιατί δεν τα έχω συνηθίσει εγώ αυτά. Αλλά αν πήγαινα και της έλεγα κάτι; Δεν ψάχνω γκόμενα. Αλλά ανθρώπους να γνωρίσω, να μάθω, να κάνω παρέα, θέλω καθημερινά ρε πούστη μου. 

Και ύστερα βγήκαμε έξω και τούς είπα ότι θα πάρω ταξί καθώς δεν βόλευε η διαδρομή τους για να με αφήσουν στο σπίτι. Αλλά όλοι, με μία φωνή, δεν σήκωσαν κουβέντα. Θα με αφήναν στην πόρτα μου. Όσο κι αν νύσταζαν. Και μέχρι το σπίτι μου, γελούσαμε, και λέγαμε μαλακίες και το ένα και το άλλο. 

Ξέρεις τι; Είναι ένας κόσμος εκεί έξω. Και καλά θα κάνεις, να σηκώσεις τον κώλο σου και να πας να τον βρεις. Δεν θα έρθει να σού χτυπήσει το θυροτηλέφωνο. Είναι καλή η φάση στο σπίτι με τα φιλαράκια σου, αλλά έτσι δεν πας πουθενά, δυστυχώς. Και ενώ το ξέρεις, δεν σηκώνεσαι. Γι' αυτό σού λέω, εσύ φταις, αναβλητικότητα. Μην με κρατάς πίσω. Όλο λέω θα αλλάξω και εσύ με γαμάς. Η ζωή είναι έξω. Μακριά απο σένα.

Άσε με, ρε παιδάκι μου.

Τίποτα δε διάλεξα

Δεν το διάλεξα να σ'αγαπώ. Απλά δε γινόταν αλλιώς.
Χάνω το χρόνο τελευταία, έχω κάτι ταχυπαλμίες, κάτι ξεσπάσματα που πνίγονται στη σιωπή.
Και σενάρια, σεναρίων, ώ σενάρια. Για σένα, για μένα, το γείτονα, τους τρείς μας, δεν ξέρω, ότι να'ναι. Υποθέσεις που και τα όνειρα μου τις απορρίπτουν ως επιστημονική φαντασία. Έχω παλαβώσει. Και δε θα παραπονιόμουν καθόλου, αν δεν είχα να αντιμετωπίσω τα ,δυστυχώς, μεγάλα διαστήματα λογικής, πάλης, σκέψης και όχι παραίτησης απ'αυτόν τον κόσμο.

πωλείται ναργιλές

Όταν δεν περνάς καλά, όταν νιώθεις ότι πνίγεσαι, όταν έχεις τόσο βαθιά μέσα σου την επιθυμία να αλλάξεις ζωή, τότε έχει έρθει η στιγμή να το κάνεις. Μόνο ένας ηλίθιος κάνει τα ίδια πράγματα, και περιμένει διαφορετικό αποτέλεσμα, σωστά; Κι εγώ θα αλλάξω. Δεν θα αντέξω ούτε ένα αυτοκτονικό βράδυ ακόμα. Γιατί ξέρω ότι η ζωή είναι μικρή και πανέμορφη. Την θυμάμαι να είναι έτσι, μου έχει φερθεί πολύ γλυκά στο παρελθόν, και κάνω όνειρα να την ξανασυναντήσω το ίδιο όμορφη, σύντομα.

Θα φτιάξω την διάθεση και την αυτοπεποίθησή μου. Ήδη έχω 3 μέρες που ξεκίνησα να προσέχω την διατροφή μου. Είναι κάτι που με στεναχωρεί όποτε με βλέπω. Θα το αλλάξω, λοιπόν. Το έχω καταφέρει και πιο παλιά. Έχω 5 μέρες που παίζω μπάσκετ. Ήταν κάτι που το έβλεπα στον ύπνο μου τα τελευταία χρόνια. Τόσο νοσταλγικό όνειρο. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ξαναζήσω την στιγμή που τρέχω, που κάνω λέι-απ, που νιώθω αθλητής. Και όμως, προχτές έβαλα πάνω από 5 τρίποντα.

Θα βαρεθώ; Θα κουραστώ; Πάρα πολύ πιθανό, αλλά τι; Αυτή την στιγμή είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξω. Είναι μονόδρομος. Το κάνω γιατί δεν έχω άλλη επιλογή. Αν στο μέλλον πεθυμήσω την παλιά μου ζωή, θα επιστρέψω. Δεν έγινε και κάτι. Αλλά η πιθανή αθέτηση των στόχων μου δεν είναι λόγος να μην κάνω την προσπάθειά μου.

Τι άλλο σε χαλάει; Με ρωτάω συνεχώς. Με χαλάει το πολύ άλκοόλ και ο πολύς ναργιλές. Δεν θέλω να εξαρτιέμαι από καμία ουσία. Είτε είναι τζιν, είτε καπνός, είτε πατάτες τηγανητές. Δεν θέλω να θυσιάζω το πρωινό μου για χάρη ενός χανγκόβερ. Θέλω να ξυπνάω νωρίς και να είμαι παραγωγικός. Έχω πολλά όνειρα και ιδέες μέσα μου, αλήθεια. Θέλω να νιώθω δυνατός ψυχολογικά αλλά και σωματικά για να τα πραγματοποιήσω.

Τον τελευταίο μου καπνό τον αγόρασα κάπου στις 10 Αυγούστου. Από τότε έχω κάνει 4-5 τσιγαράκια-τράκες. Αυτό είναι ένα περίπου ποσοστό που θέλω να κρατήσω από εδώ και μπρος. 4-5 ποτάκια και 1-2 ναργιλέδες, μια Παρασκευή ή ένα Σάββατο. Σαν χαλάρωση, σαν αποφόρτιση ύστερα από μία γεμάτη και δημιουργική εβδομάδα. Δεν θέλω να αγχώνομαι αν θα βγάλω καρκίνο στον πνεύμονα, ούτε αν θα χαλάσει το συκώτι μου. Αυτές οι σκέψεις είναι οι χειρότερές μου φοβίες και ένας σημαντικός λόγος που δεν είμαι καλά. Και αφού το λένε οι επιστήμονες επίσημα πια, ο ναργιλές είναι πολύ πιο επιβλαβής από το τσιγάρο, εμείς γιατί εθελοτυφλούμε; Όποτε μάς συμφέρει πιστεύουμε τους επιστήμονες;

Όποτε βλέπω τη μαμά μου να καπνίζει στεναχωριέμαι. Και όποτε την ακούω να βήχει, μαυρίζει η ψυχή μου. Γιατί το κάνει αυτό; Αναρωτιέμαι. Δεν με σκέφτεται καθόλου εμένα; Αλλά κι εγώ κάνω τα ίδια. Και πολλές φορές κάνω την θλιμμένη σκέψη: Αν μια μέρα η μαμά μου αρρώσταινε στα πνευμόνια (όπως έχασα και τους 2 μου παππούδες από αυτό), θα μετάνιωνα αιωνίως που δεν της είχα πει έστω κάτι, όταν την έβλεπα με το τσιγάρο στο χέρι; Αν πάθω εγώ κάτι στο μέλλον, θα μετανιώνω που αυτή την στιγμή ενώ γνωρίζω το κακό, μένω αναβλητικός και στρουθοκαμηλίζω;

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχιστεί αυτή η ζωή που κάνω. Από όποια σκοπιά κι αν το δεις. Δεν μού προσφέρει τίποτα καλό. Και δεν φοβάμαι. Με τους φίλους μου θα βρούμε τρόπους και θα περνάμε το ίδιο, και καλύτερα.



Προς κάθε ενδιαφερόμενο: Πωλείται ναργιλές, αξίας ανεκτίμητης.

αυτά τα μηδενικά

Πως νιώθει άραγε ένα μηδενικό; Στη μέση κενό και γύρω γύρω κάλυμμα. Σαν κάτι να μου θυμίζει αυτό.
Πάντα το μηδέν δεν έχει χρώμα, δεν έχει γεύση, ούτε μυρωδιά. Τι γνώμη θα έχει για τον κόσμο ένα μηδενικό; Μόνιμα παραπεταμένο, ξέχωρο χωρίς να συμβολίζει κάποια αξία.
Κομπλεξικό θα έλεγα. Φαντάζομαι πως θα θέλει να σκοτώσει όλους τους αριθμούς, όλα που έχουν κάτι να δώσουν, ή έστω κάτι να συμβολίσουν.
Και να μείνει μόνο του. Να έχει κυριαρχήσει το τίποτα, το κενό, ο αέρας ο κοπανιστός του κέντρου του.

Πως νιώθει άραγε αυτός που δε σηκώνει τηλέφωνα σε κάποιον που νοιάζεται;
Πώς νιώθει αυτός που υποκρίνεται, που λέει ψέμματα και αμολάει υποσχέσεις;
Ή αυτός που παίζει με τον ανθρώπινο πόνο; Ο αγενής, ο άτολμος, ο υπερόπτης, ο τελευταίος;
Δεν ξέρω ρε φίλε. Γιατί δε μπορώ να τα κάνω ούτε να τα νιώσω όλα αυτά. Δε μπορώ να τα βάλω με ένα μηδενικό. Γιατί δεν έχω που να χτυπήσω.
Όπως έλεγε και ο Λιαντίνης που τον θυμήθηκα χτες, το μηδέν νικιέται μόνο από τον εαυτό του.
Και εγώ δεν είμαι μηδενικό.

Για την ιστορία πάντως, όταν σε ξαναδώ θα σε ρωτήσω να μου πεις τις απαντήσεις στα παραπάνω.

αγάπη

Είναι άγραφος νόμος πως όταν πίνεις παρέα με κάποιον, θα πρέπει να πίνει και ο άλλος. Αλλιώς τι φάση; Εγώ θα κατεβάζω τις τζινάρες κι εσύ θα τη γλιτώνεις με κοκακόλες;

Αλλά ας την δούμε και την άλλη μεριά. Όταν πίνω, τη σάρκα μου σκίζουν δύο νεανικά χέρια και ξεπροβάλλει εκείνος ο μπόμπιρας που δεν θα μεγαλώσει ποτέ μάλλον. Είναι αυτός που ακόμα ελπίζει, φωτίζει, μεγαλώνει, ακόμα ζει όμορφα. Ακόμα αγαπάει. Και το φωνάζει. "Αγάπη, μόνο!".

Αν βρεθούν δύο μεθυσμένοι μαζί, όσο καλά κι αν τα πουν, το επόμενο πρωί θα βρυκολακιάσουν τους μπόμπιρες τους. Θα αναρωτηθούν, αντρίκια, πως πω ρε μαλάκα τι ήπιαμε χτες, τι μαλακίες λέγαμε πάλι χτες. Και θα γελάσουν στα μεγαλίστικα.

Αν ο ένας πίνει και ο άλλος είναι άπιωτος, τότε ο δεύτερος θα τα φιλτράρει καλύτερα. Θα εκτιμήσει την ψυχοσύνθεση του πότη. Και το επόμενο πρωί θα θυμάται ακόμα τις υποσχέσεις του πρώτου. Και ίσως γίνει ο κύριος Ξυπνητήρης.

Πόσα μεγάλα λόγια έχουμε πει μεθυσμένοι, ε; Αλλά θυμάσαι ότι τα εννοούσες, σωστά; Πες μού αλήθεια, εκείνα τα λόγια που είπες, δικά σου δεν ήταν; Αλλά μετά το ξενέρωμα, δεν βρήκες ποτέ τη δύναμη να τα συνεχίσεις. Τι είσαι, άραγε; Ένα αμάξι που τρώει αλκοόλη αντί για βενζίνα; Και χωρίς αυτήν δεν πας πουθενά;

Ρε μια μέρα δεν θα έχω ανάγκη καμία ουσία, θα το δεις. Δεν θα την έχω ανάγκη. Γιατί ξέρεις, μωρέ. Η ουσία είναι μία. Και την λένε, έλα ξέρεις πώς την λένε.

άντε στο καλό

Τι πραγματικά μου συμβαίνει.
Εξαιτίας μιας κάποιας εξομολογητικής διάθεσης που με κυβερνάει εδώ και κάτι μέρες προσπαθώ να αυτοεξομοληγηθώ, αφού σε εκκλησίες δεν πιστεύω και σε φίλους το έχω δοκιμάσει. Πριν λίγο, σε ένα φανάρι κοίταξα το πίσω αυτοκίνητο από τον καθρέφτη και είδα ένα ζευγάρι στην ηλικία μου που μέχρι να ανάψει το φανάρι έπαιζαν "ξύλο" γελώντας και σκάσανε στο τέλος και ένα μεγάλο φιλί. Τους καμάρωσα. Και χωρίς να το ξέρουνε γράφω γι'αυτούς τώρα εδώ για να κρατήσω για πάρτη τους τη στιγμή αυτή ζωντανή.
Εγώ έχω χρόνια να ζήσω τέτοια στιγμή. Άλλωστε μόνο με μία θα μπορούσα να την έχω ζήσει. Που λείπει χρόνια απ'τη ζωή μου. Αλλά βρίσκομαι σε μία κατάσταση που θα μπέρδευα και τους ψυχιάτρους νομίζω. Την έχω συνέχεια στο μυαλό μου, στο βάθος όμως, σιωπηλά. Δεν έχω εμφανή κατάθλιψη, βγαίνω τα βράδια, είμαι συνήθως χαμογελαστός, θέλω να γνωρίζω κόσμο και να κάνω μαλακίες με τους φίλους μου.

 Όμως όσο και αν το αρνούμαι υπάρχεις εκεί. Αν και όποτε ερχόμαστε πιά σε επαφή με απογοητεύεις όλο και πιό πολύ. Θέλω τη ζωή μου πίσω. Δε θέλω να υπάρχεις στη μνήμη μου, έχει καταντήσει κακό αστείο. Α ν μπορούσα θα προτιμούσα να μη σε γνώριζα ποτέ. Δε θέλω να ξαναγράψω ποτέ τίποτα για σένα.

Θα μπορούσα να έχω πεθάνει αυτή τη στιγμή σαν το σκυλί, μαζί με τον αδερφό μου σε κάτι γκρεμούς ενός νησιού πολύ μακριά από το σπίτι μου. Τη στιγμή που κατάλαβα ότι θα ζήσω σκέφτηκα πάλι εσένα. Που δε με παίρνεις ένα τηλέφωνο. Φτάνει είπα. Είναι too much ακόμα και για μένα.
Άντε στο καλό.

συγχρονισμός

Απόψε είχα σχέδια να κάτσω μπροστά από την τηλεόραση και το λαπτοπ και να χαζεύω μια το ένα, μια το άλλο. Δεν ήθελα να βγω έξω, ούτε να δω κανέναν. Δεν ήμουν καλά. Με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος και μού 'πε ότι ούτε αυτός ήταν καλά και ήθελε να μιλήσει. Χωρίς δεύτερη σκέψη, τού είπα να έρθει να τα πούμε. Μέχρι να φτάσει, σκεφτόμουν ότι στην κατάσταση που ήμουν, αν άκουγα έναν ακόμα να μού λέει για το πόσο χάλια είναι η ζωή, ίσως με έκανε χειρότερα. Αν ήταν αν βρεθώ με κάποιον, τουλάχιστον ας μού έλεγε για πράγματα χαρούμενα, πράγματα να με έκαναν να ξεχαστώ.

Ήρθε. Μού είπε τα δικά του βάσανα, τού είπα κι εγώ τα δικά μου. Ξανά αυτός τα δικά του σε άλλον τομέα, ξανά εγώ τα δικά μου σε άλλον τομέα. Γενικά οι ζωές μας είναι ψιλοχάλια και γι' αυτό τα βρίσκαμε και συμφωνούσαμε σε όλα. Και ενώ φανταζόμουν ότι θα ήταν μια θεόμαυρη νύχτα μες στην κατάθλιψη, σιγά σιγά αρχίσαμε να πετάμε συμβουλές ο ένας για τον άλλον, να ρίχνουμε ιδέες για το τι μπορούμε να αλλάξουμε και σκεφτόμασταν τι να κάνουμε για να βγούμε από το αδιέξοδο. Λίγο πριν αποχαιρετηθούμε, είπαμε να πάμε μια μέρα σουπερ μάρκετ να πάρουμε διάφορα αλκοολούχα και να φτιάξουμε κοκτέιλς.  Δεν το λες και λύση της σωτηρίας μας, αλλά το λες πλάνο, υπόσχεση, ένα αύριο. 

Τώρα σκέφτομαι, ότι αν είχε έρθει μες στην τρελή χαρά, μού έλεγε το πόσο γαμάτα τα πάει με την κοπέλα του και το πόσο ευχαριστημένος είναι στη δουλειά του, θα χαιρόμουν σαφώς, αλλά δεν θα είχαμε τόσο συγχρονισμένη κουβέντα. Δεν θα νιώθαμε τόσο πολύ ο ένας τον άλλον. Ίσως εγώ να μην ήθελα να τον ρίξω με τα προβλήματά μου και να μην μιλούσα τόσο πολύ για μένα. Ή ίσως κι εγώ να μην είχα βοηθηθεί, όσο τώρα. 

Δεν το γενικεύω. Δεν εννοώ ότι πρέπει οι σωστοί οι φίλοι να είναι πάντα στην ίδια κατάσταση. Ούτε ότι αν ο ένας είναι στα πάνω του και ο άλλος στα κάτω του, δεν υπάρχει ουσιαστική κουβέντα και φιλία. Απλά είναι αλλιώς, να είστε στην ίδια φάση την ίδια στιγμή.

Τελικά καλύτερα που ήρθε. Γιατί αν έμενα μόνος, ή θα έμενα στα ίδια ή θα τρελαινόμουν. Μόνος να γινόμουν καλά, δεν μού έχει τύχει ποτέ. Και δεν ξέρω κι αν συμβαίνει γενικά στη ζωή αυτό.

αναμνησιακά

Ταχείες κλήσεις. Είσαι η πρώτη, ακόμα. Ανάμεσα στη μαμά και στα αδέρφια μου. Μπορώ να σε καλέσω με ένα μόνο άγγιγμα. Δεν χρειάζεται να σε ψάξω ανάμεσα σε τόσους άσχετους. Αυτή είναι η ταχύτητα που προσφέρεται. Δεν θα σε φέρει πιο γρήγορα κοντά μου. Απλώς θα παρακάμψω δευτερόλεπτα για να σε ακούσω. Για να αφουγκραστώ το τέλος. Το τέλος, το δικό μας. Είναι ο ήχος του διαβόλου. Ένα παλιό δώρο καίγεται. Καπνός πένθιμος. Ακούγεται η κραυγή του εφηβικού μου ερωτευμένου. Σε κοιτάζω ξανά. Στη γωνιά του καναπέ. Που αγοράσαμε μαζί. Χοροπηδούσαμε μέσα σε ένα σουηδικό πολυκατάστημα. Τεστ αντοχής. Είναι μαλακός; Είναι αναπαυτικός; Θα αντέξει στον καιρό; Όνειρα. Τώρα καθόμαστε σε αντίκρυ γωνιές. Τέσσερα μάτια θολά με αλκοόλ και κλάμα. Ανεβαίνεις πάνω μου. Παλιά ήσουν πούπουλο. Τώρα είσαι πιάνο. Κι ας αδυνάτισες. Πιάνω τη μέση σου. Σκέφτομαι το δαχτυλίδι που θα σού έδινα σε λίγα χρόνια. Πικρόγλυκος, συνειρμός. Ποια εισαι; Ποιος είμαι; Τι μας συνέβη και κλαίμε; Ποιοι είμαστε πια; Είμαστε, ή εσύ και εγώ; Δεν ξέρω που τελειώνω εγώ και πού αρχίζεις εσύ. Κλαίμε και συμφωνούμε. Και λοιπόν; Τι θέλουμε; Τι μπορούμε; Φοράς το ίδιο άρωμα. Ή μήπως δεν είχες βάλει και ποτέ; Μυρίζεις δρόμο μετά από βροχή. Νιώθω ότι τρελαίνομαι συχνά. Το ξέρεις; Να τα παρατήσω όλα και να τρέχω συνέχεια. Χωρίς τέρμα και σκέψεις. Να τα αφήσω όλα. Όλα πίσω, μ' ακούς; Δεν θέλω να κατέχω τίποτα. Κρίσεις πανικού συνεχώς. Ελάχιστα μόρια οξυγόνου. Φιλιόμαστε. Πού με γυρνάς, γνωρίζεις; Δεν θα αντέξω πολύ. Θέλω να σταματήσω να γράφω και όσα κάνω. Νιώθω αδύναμος και τρελός. Θέλω να κουραστώ και άλλο, ώσπου να σβήσω χωρίς αποθέματα σκέψης. Δεν θα με καταλάβει κανείς. Δεν θα καταλάβω ποτέ κανέναν. Κατάρα. Είμαι τρελός; Αγκαλιαζόμαστε. Είσαι ο σύνδεσμος των πιο ακραίων μου σκέψεων. Νομίζω θα τρελαθώ στα σοβαρά. Δεν θα φταις εσύ. Πέφτουμε στο κρεβάτι. Ρυθμίζουμε το ξυπνητήρι να χτυπήσει κάποια χρόνια πριν. Τώρα μιλάνε τα σώματα μια πρόστυχη γλώσσα. Σαν να πέθανα είναι. Γιατί δεν σκέφτομαι. Μακάρι να κρατήσει για πάντα. Δεν κρατάει. Το αίμα ξανακυλάει πάνω από τα φρύδια. Η νύχτα παραδίδει τη σκυτάλη με λόγια που δεν ακούγονται. Το πρωί όλα δείχνουν ξεκάθαρα. Φεύγεις και τα πάντα είναι πάλι αλλιώς. Νιώθω άρρωστος. Θέλω να σταματήσω το κεφάλι μου. Θα αλλάξω ζωή. Πρέπει. Δεν με καταλαβαίνει κανείς. Κι ας έχουν έρθει στη θέση μου. Ούτε εγώ τούς κατάλαβα. Πρέπει κάποια στιγμή να συνεννοηθούμε. Θα λένε ότι δεν μού λείπει τίποτα πάλι. Το γνωρίζω. Αλλά μακάρι να ήταν λύση αυτό. Έχω καλά συναισθήματα μέσα μου. Σε αγαπώ. 

κάτω οι συμβατικοί έρωτες

Εποχές ολόκληρες χωρίς έρωτα. Τα κορμιά ιδρώνουν και ξεϊδρώνουν μόνα τους και το κρεβάτι φαντάζει πολύ μεγάλο. Αδύνατο να μοιραστεί, ειδικά σε χάδια τόσο μικρά που δεν αξίζουν να ξεκουράζονται στα πολύχρωμα μαξιλάρια.
Μόνος μου και όταν πέφτω για ύπνο, μόνος μου και το πρωί. Άντε να μου κάνουν καμμιά φορά παρέα στη μέση της νύχτας, μιά δυό στιγμές του παρελθόντος, τότε που το διπλό κρεβάτι γινόταν αυτοσχέδια βαρκούλα για τα όνειρα, τα λόγια, τα φιλιά. Δεν έμπαζε νερό από πουθενά.
Και εμείς οι πειρατές, που κρύβονταν κάτω απ'τα σκεπάσματα.
Αυτά είναι τα βιώματα μου, χωρίς ίχνος από έρωτες της συνήθειας.

Πενθώ για τις στιγμές που παγιδεύονται σε σκοτεινά κελιά συμβατικών ερώτων.

ξένος σ' έναν τόπο που αλλάζει

 

Πέρασ' η μέρα και δεν ξέρω πού έχω φτάσει,
σα να με ρίξανε αλλού, σε ξένο τόπο,
δεν ξέρω τ' είναι αλλά θέλω να περάσει,
δεν ξέρω τί, δεν ξέρω πώς, βρες έναν τρόπο.

Κλείνω τα μάτια και η θάλασσα είναι άδεια,
τα καλοκαίρια μόνο ήξερα να ζω.
Τόσα φιλιά, τόσα νησιά, τόσα καράβια,
πού είναι τώρα που τα θέλω να πιαστώ.

Η μόνη που μου θυμίζει καλοκαίρι πια σ'αυτή την πόλη, είσαι εσύ αγάπη μου.

Είσαι η μόνη που δε θα φταίει σ'αυτό το χωρισμό. 

επάνω σου τρακάρω

Είναι ένα κομμάτι του Μαργαρίτη που λέγεται "Πεθαίνω για σένα". Εγώ από τον Μαχαιρίτσα το άκουσα μια φορά στο ράδιο, και μού άρεσε πολύ. Από τότε, το έχω ακούσει αλλά και το έχω τραγουδήσει τόσες πολλές φορές. Τι με κλάματα, τι με γέλια. Και κάθε φορά, τσιρίζουμε τον πρώτο στίχο του ρεφρέν τόσο δυνατά που νομίζουμε ότι θα γκρεμιστεί το σπίτι. Κάθε φορά που το τραγουδάω δυνατά την σκέφτομαι. Κάθε φορά. Και κάθε φορά που παίζει ένας φίλος μου κιθάρα, τού ζητάω να το παίξει. Επίσης, ο ίδιος φίλος, μια φορά με περίμενε λίγη ώρα στο αμάξι για να κατέβω, και με το που μπήκα στο αυτοκίνητο, έβαλε το ράδιο αυτό το τραγούδι. Και τότε μού είπε: "πω, απίστευτο".

Προχτές βρέθηκα με εκείνη, που δεν της είχα πει ποτέ για αυτό το κομμάτι. Εκεί στο άσχετο που καθόμασταν, σιγοτραγουδάει "..στον κόμβο Κηφισίας.. επάνω σου τρακάρω...". Με κοιτάζει που την κοιτούσα σαν χαζός και μού λέει: "Τι, δεν το ξέρεις; Μαργαρίτης είναι. Ψάξ' το, θα σού αρέσει..".

Μπορεί η ζωή να είναι μια βιαστική πόρνη, αλλά τουλάχιστον, έχει χιούμορ η πουτάνα.

Πώς αντέχω και δε σου στέλνω ποτέ το url αυτό;
Να δεις μέχρι πού έφτανε το μυαλό μου για σένα.

ισοπαλία ακόμα

Πάντα έλεγα ότι για την αγάπη μπορείς να κερδίσεις τους πάντες και τα πάντα.
Η απόσταση όμως μάλλον είναι ανίκητη.
Πάνω που έλεγα αγάπη μου ότι την νικήσαμε δίνει μία και στέλνει τον αγώνα μας στην παράταση.
Εγώ αντέχω ακόμα.
Ελπίζω να μη με κάνεις αλλαγή.

όνειρο πάλι

Είναι Κυριακή πρωί και βρίσκεσαι στην άκρη ενός γκρεμού.

Ένας στρατόκαβλος γκριζομάλλης με μπλε-μωβ αθλητική στολή, φωνάζει θυμωμένος στο αυτί σου:
"Μπορείς να πετάξειιιιιιις;"
Εσύ, ανθρώπινα, ψελλίζεις: "Εεε.. όχι".
Τα μούτρα του είναι πολύ ζαρωμένα και απογοητευμένα, τα μάτια του πάνε να σπάσουν από το γούρλωμα.

Φοβάσαι. Δεν θες να κάνεις ούτε ένα βήμα, γιατί ξέρεις ότι θα πεθάνεις.
Σιωπή ενός λεπτού, 20 βαθμών κάτω από το μηδέν.
Παίρνεις αμήχανα το βλέμμα σου από την κρύα φάτσα του, και κοιτάς το παγωμένο αχανές.
Στο απέναντι βουνό, είναι εκεί εκείνη και σού χαμογελά. Σε φάση πήδα και θα είμαστε μαζί. Μη φοβάσαι.

"Ψέματα σάς είπα, κύριε υπερ-στράτηγε. Μπορώ."

Πηδάς στο κενό, και εκείνη με φτερά, σαν τίνκερμπέλ, σε σώζει.
Πετάτε μαζί στον ουρανό.
Κάτω από πέτρινα υπόστεγα, σε ένα φαράγγι στενό, κάνετε σεξ.
Αράζετε αγκαλιαστά και σού λέει με χαμόγελο: "Θα σε πάω πίσω σύντομα. Ξέρω ότι δεν αντέχεις τη φύση για πολύ". Και σε πιάνει από το χέρι και ξεκινάτε να τρέχετε. Τρέχετε τόσο γρήγορα, που δεν καταλαβαίνεις το πότε άφησατε τη γη και το πότε ξαναβρεθήκατε να πετάτε.

Και τότε είναι που ξυπνάς. Σε ένα δωμάτιο μόνος. Και από εκεί που είχες τόση δύναμη και πετούσες τόσο ψηλά στον ουρανό, τώρα δεν έχεις όρεξη ούτε να σηκωθείς να πας για κατούρημα.

Ποινική δίωξη

Το ελεεινότερο πράγμα που κάνουν οι γκόμενες έιναι να σε βάζουν να περιμένεις είτε σκόπιμα είτε όχι. "Θέλω να είμαστε μαζί αλλά δώσε μου λίγο χρόνο να ξεκαθαρίσω τα πράγματα μέσα μου".
Μαλακία παγκόσμιας κλάσης. Εσύ περιμένεις γιατί πιστεύεις ότι θα έρθει τρέχοντας την επόμενη μέρα. Όμως δεν ξημερώνει ποτέ η επόμενη μέρα. Άστο ρε παιδί μου. Μόνο με βασανίζεις στην τελική. Της λες "εντάξει καταλαβαίνω πως πας να με αποφύγεις με κομψό τρόπο, δεν έγινε κάτι, το λήγουμε" και τότε αυτή πετάγεται πρίν τελειώσεις τη φράση σου "Όχιιιιιιιι, σε θέλω, σ'αγαπάω, κάνε λίγο υπομονή". Να κάνω φόνο πρέπει. Τίποτα άλλο. Ειδικά όταν αυτή η κατάσταση εξελίσσεται για μήνες. Αυτές οι γκόμενες έπρεπε να αντιμετώπιζαν ποινικές ευθύνες. Σε μία τέλεια κοινωνία. Να μη γαμάνε έτσι, χωρίς συνέπειες, το πιό ευαίσθητο όργανο του ανθρώπου. Την καρδιά.

ξυπνητήρι

Δεν παιζόμαι τελικά.
Μόνο λόγια.
Όλο λόγια.
Άντε να δω αν ξεκολλήσει λίγο το κεφάλι μου και κάνω πράξη κάτι που πραγματικά θέλω επιτέλους.

Ήθελα να το γράψω για να βλέπω ότι το έχω συνηδητοποιήσει τουλάχιστον.

το θέμα

Tο θέμα είναι να βρούμε μια δουλειά, να εξασφαλίζουμε τα προς το τζιν.

δεν άντεξα

Βρε γελοία μου σε πήρα χτες και δεν έκανες καν τον κόπο να με ξαναπάρεις οταν σου έκλεισε. Χαζό, να τα προσέξεις τα θέματα με την ευγένεια σου και ειδικά σε ανθρώπους που αγαπάς. Στεναχωριέται ρε ο άλλος. Μέτα από λόγια, τραγούδια στα πράσσειν άλογα, βλέμματα και λοιπά είχα αποφασίσει (και δεν ήταν εύκολο :P) να σε ακούσω όταν θα ερχόσουνα να μου μιλήσεις. Δεν ξέρω τι όνειρα ή σκέψεις έχεις για το μέλλον, τι θα ήθελες για αυτή, την επόμενη ή την μεθεπομενη χρονιά. Ή ακόμα πως ονειρεύεσαι τη ζωή σου. Είπες ότι θα κάτσεις Αθήνα για μένα. Δε θέλω να κάτσεις πουθενά για μένα. Θέλω να είσαι γεμάτη, ευτυχισμένη και να περνάς γαμάτα . Σε παίρνω τηλέφωνα γιατί θέλω να είσαι κοντά στη ζωή μου και όχι απαραίτητα χαζογκομενικά. Θα περιμένω καμμιά δυό μέρες ακόμα αν αποφασίσεις να ανοίξεις το χαζό το κεφαλάκι σου . Εσύ ξέρεις τι θέλεις. Αλλιώς τι να πω, ας μας φάει η ξενιτιά.
Ο γελοίος σου.