αναμνησιακά

11 Οκτ 2012

Ταχείες κλήσεις. Είσαι η πρώτη, ακόμα. Ανάμεσα στη μαμά και στα αδέρφια μου. Μπορώ να σε καλέσω με ένα μόνο άγγιγμα. Δεν χρειάζεται να σε ψάξω ανάμεσα σε τόσους άσχετους. Αυτή είναι η ταχύτητα που προσφέρεται. Δεν θα σε φέρει πιο γρήγορα κοντά μου. Απλώς θα παρακάμψω δευτερόλεπτα για να σε ακούσω. Για να αφουγκραστώ το τέλος. Το τέλος, το δικό μας. Είναι ο ήχος του διαβόλου. Ένα παλιό δώρο καίγεται. Καπνός πένθιμος. Ακούγεται η κραυγή του εφηβικού μου ερωτευμένου. Σε κοιτάζω ξανά. Στη γωνιά του καναπέ. Που αγοράσαμε μαζί. Χοροπηδούσαμε μέσα σε ένα σουηδικό πολυκατάστημα. Τεστ αντοχής. Είναι μαλακός; Είναι αναπαυτικός; Θα αντέξει στον καιρό; Όνειρα. Τώρα καθόμαστε σε αντίκρυ γωνιές. Τέσσερα μάτια θολά με αλκοόλ και κλάμα. Ανεβαίνεις πάνω μου. Παλιά ήσουν πούπουλο. Τώρα είσαι πιάνο. Κι ας αδυνάτισες. Πιάνω τη μέση σου. Σκέφτομαι το δαχτυλίδι που θα σού έδινα σε λίγα χρόνια. Πικρόγλυκος, συνειρμός. Ποια εισαι; Ποιος είμαι; Τι μας συνέβη και κλαίμε; Ποιοι είμαστε πια; Είμαστε, ή εσύ και εγώ; Δεν ξέρω που τελειώνω εγώ και πού αρχίζεις εσύ. Κλαίμε και συμφωνούμε. Και λοιπόν; Τι θέλουμε; Τι μπορούμε; Φοράς το ίδιο άρωμα. Ή μήπως δεν είχες βάλει και ποτέ; Μυρίζεις δρόμο μετά από βροχή. Νιώθω ότι τρελαίνομαι συχνά. Το ξέρεις; Να τα παρατήσω όλα και να τρέχω συνέχεια. Χωρίς τέρμα και σκέψεις. Να τα αφήσω όλα. Όλα πίσω, μ' ακούς; Δεν θέλω να κατέχω τίποτα. Κρίσεις πανικού συνεχώς. Ελάχιστα μόρια οξυγόνου. Φιλιόμαστε. Πού με γυρνάς, γνωρίζεις; Δεν θα αντέξω πολύ. Θέλω να σταματήσω να γράφω και όσα κάνω. Νιώθω αδύναμος και τρελός. Θέλω να κουραστώ και άλλο, ώσπου να σβήσω χωρίς αποθέματα σκέψης. Δεν θα με καταλάβει κανείς. Δεν θα καταλάβω ποτέ κανέναν. Κατάρα. Είμαι τρελός; Αγκαλιαζόμαστε. Είσαι ο σύνδεσμος των πιο ακραίων μου σκέψεων. Νομίζω θα τρελαθώ στα σοβαρά. Δεν θα φταις εσύ. Πέφτουμε στο κρεβάτι. Ρυθμίζουμε το ξυπνητήρι να χτυπήσει κάποια χρόνια πριν. Τώρα μιλάνε τα σώματα μια πρόστυχη γλώσσα. Σαν να πέθανα είναι. Γιατί δεν σκέφτομαι. Μακάρι να κρατήσει για πάντα. Δεν κρατάει. Το αίμα ξανακυλάει πάνω από τα φρύδια. Η νύχτα παραδίδει τη σκυτάλη με λόγια που δεν ακούγονται. Το πρωί όλα δείχνουν ξεκάθαρα. Φεύγεις και τα πάντα είναι πάλι αλλιώς. Νιώθω άρρωστος. Θέλω να σταματήσω το κεφάλι μου. Θα αλλάξω ζωή. Πρέπει. Δεν με καταλαβαίνει κανείς. Κι ας έχουν έρθει στη θέση μου. Ούτε εγώ τούς κατάλαβα. Πρέπει κάποια στιγμή να συνεννοηθούμε. Θα λένε ότι δεν μού λείπει τίποτα πάλι. Το γνωρίζω. Αλλά μακάρι να ήταν λύση αυτό. Έχω καλά συναισθήματα μέσα μου. Σε αγαπώ. 

3 σχόλια:

χαμένη σε ένα ατέρμονο όνειρο είπε...

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ.





το αγαπώ,να το ξέρεις.
έχεις τόσο απερίγραπτα όμορφα συναισθήματα μέσα σου,
που θα 'θελα να διαβάζω τις σκέψεις του μυαλού σου
συνεχώς =)



μου θυμίζεις εμένα,παραδόξως..
ο τρόπος που δένεσαι με τους ανθρώπους,
που τους αγαπάς,που δεν ξεχνάς,
γιατί δεν γίνεται να ξεχάσεις
και μένεις με τις αναμνήσεις
να σε στοιχειώνουν συνεχώς.


καλημέρα! =)

anavlitikoti είπε...

Ναι ακριβώς, "με στοιχειώνουν" οι αναμνήσεις.
Δεν γίνεται να με αγκαλιάζουν απλά;

χαμένη σε ένα ατέρμονο όνειρο είπε...

δεν το νομίζω..έτσι είναι οι αναμνήσεις.
πάνε και βρίσκουν την πληγή
και σε πιέζουν εκεί,
όσο κι αν τσούζει.

Δημοσίευση σχολίου