για πολλά όσκαρ

28 Οκτ 2012

Ξάπλωσα ξημερώματα. Σε ένα καναπέ που την τελευταία εβδομάδα έχει γίνει το δικό μου κρεβάτι. Λίγα λεπτά πριν βυθιστώ σε ένα μεθυσμένο ύπνο έβαλα να παίξει στο μυαλό μου η ταινία της μέρας μου. Από μικρός θυμάμαι να το κάνω αυτό. Μάλλον το κάνουν όλοι.

Τον τελευταίο καιρό είχα βαρεθεί να βλέπω τα ίδια επεισόδια. Σαν να είχε κολλησει το dvd. Σαν τα επεισόδια απογευματινών ελληνικών σειρών. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Χθές όμως ήταν διαφορετικά. Ξεκίνησε. Φοβερά σκηνικά, απίστευτο σενάριο, δράση, γέλια και οι καλύτεροι πρωταγωνιστές. 

Ένιωσα ακριβώς όπως όταν βλέπεις κάποια ταινία που την είχες ξαναδεί και παλιότερα. Κάποιες σκηνές τις θυμάσαι αλλά δεν είσαι σίγουρος αν την έχεις δεί. Ήταν πολύ παλιά, ναι την έχεις ξαναδεί, θυμάσαι το τέλος αλλά σου αρέσει τόσο πολύ και θέλεις να την ξαναδείς. 

Έτσι ήταν και χθές. Πήγα πίσω, σε μέρη που είχα ξεχάσει ότι είχα ξαναβρεθεί εκεί και πόσο όμορφα ήταν. Μουσική δυνατά, χαμογελαστοί άνθρωποι όπου γυρίσεις το βλέμα σου, πολύ αλκοόλ,  χορός, τριγύρω μόνο φίλοι, στο τηλέφωνο κάποια στιγμή η κοπέλα μου "σ'αγαπώ", μετά ο κολλητός μου "μου λείπεις", πρέπει να κλείσω, ο αδερφός μου έφερε μπύρες. Μαγεία. Επιστροφή στο σπίτι, γέλια στο λεωφορείο.
Ναι είμαι καλά. Είμαι ζωντανός. Είμαι χαρούμενος. Μου είχε λείψει. 
Δε θέλω να τελειώσει η ταινία. Κι όμως.
The end.

Όντως την είχα ξαναδεί αλλά είχα ξεχάσει πόσο ωραία ήταν.  

1 σχόλια:

χαμένη σε ένα ατέρμονο όνειρο είπε...

δυστυχώς,
όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν.
έτσι δεν λένε;



μα τα όνειρα είναι ατέρμονα,
γι'αυτό προσπάθησε να τα ζεις
όσο πιο δυνατά μπορείς
[για να μην θεωρείσαι απλά ζωντανός,
αλλά και να νιώθεις.]

Δημοσίευση σχολίου