Είναι Κυριακή πρωί και βρίσκεσαι στην άκρη ενός γκρεμού.
Ένας στρατόκαβλος γκριζομάλλης με μπλε-μωβ αθλητική στολή, φωνάζει θυμωμένος στο αυτί σου:
"Μπορείς να πετάξειιιιιιις;"
Εσύ, ανθρώπινα, ψελλίζεις: "Εεε.. όχι".
Τα μούτρα του είναι πολύ ζαρωμένα και απογοητευμένα, τα μάτια του πάνε να σπάσουν από το γούρλωμα.
Φοβάσαι. Δεν θες να κάνεις ούτε ένα βήμα, γιατί ξέρεις ότι θα πεθάνεις.
Σιωπή ενός λεπτού, 20 βαθμών κάτω από το μηδέν.
Παίρνεις αμήχανα το βλέμμα σου από την κρύα φάτσα του, και κοιτάς το παγωμένο αχανές.
Στο απέναντι βουνό, είναι εκεί εκείνη και σού χαμογελά. Σε φάση πήδα και θα είμαστε μαζί. Μη φοβάσαι.
"Ψέματα σάς είπα, κύριε υπερ-στράτηγε. Μπορώ."
Πηδάς στο κενό, και εκείνη με φτερά, σαν τίνκερμπέλ, σε σώζει.
Πετάτε μαζί στον ουρανό.
Κάτω από πέτρινα υπόστεγα, σε ένα φαράγγι στενό, κάνετε σεξ.
Αράζετε αγκαλιαστά και σού λέει με χαμόγελο: "Θα σε πάω πίσω σύντομα. Ξέρω ότι δεν αντέχεις τη φύση για πολύ". Και σε πιάνει από το χέρι και ξεκινάτε να τρέχετε. Τρέχετε τόσο γρήγορα, που δεν καταλαβαίνεις το πότε άφησατε τη γη και το πότε ξαναβρεθήκατε να πετάτε.
Και τότε είναι που ξυπνάς. Σε ένα δωμάτιο μόνος. Και από εκεί που είχες τόση δύναμη και πετούσες τόσο ψηλά στον ουρανό, τώρα δεν έχεις όρεξη ούτε να σηκωθείς να πας για κατούρημα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου