Είναι ένα κομμάτι του Μαργαρίτη που λέγεται "Πεθαίνω για σένα". Εγώ από τον Μαχαιρίτσα το άκουσα μια φορά στο ράδιο, και μού άρεσε πολύ. Από τότε, το έχω ακούσει αλλά και το έχω τραγουδήσει τόσες πολλές φορές. Τι με κλάματα, τι με γέλια. Και κάθε φορά, τσιρίζουμε τον πρώτο στίχο του ρεφρέν τόσο δυνατά που νομίζουμε ότι θα γκρεμιστεί το σπίτι. Κάθε φορά που το τραγουδάω δυνατά την σκέφτομαι. Κάθε φορά. Και κάθε φορά που παίζει ένας φίλος μου κιθάρα, τού ζητάω να το παίξει. Επίσης, ο ίδιος φίλος, μια φορά με περίμενε λίγη ώρα στο αμάξι για να κατέβω, και με το που μπήκα στο αυτοκίνητο, έβαλε το ράδιο αυτό το τραγούδι. Και τότε μού είπε: "πω, απίστευτο".
Προχτές βρέθηκα με εκείνη, που δεν της είχα πει ποτέ για αυτό το κομμάτι. Εκεί στο άσχετο που καθόμασταν, σιγοτραγουδάει "..στον κόμβο Κηφισίας.. επάνω σου τρακάρω...". Με κοιτάζει που την κοιτούσα σαν χαζός και μού λέει: "Τι, δεν το ξέρεις; Μαργαρίτης είναι. Ψάξ' το, θα σού αρέσει..".
Μπορεί η ζωή να είναι μια βιαστική πόρνη, αλλά τουλάχιστον, έχει χιούμορ η πουτάνα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου