τέσσερα μηδέν πέντε

Ξαφνικά εκεί που καθόμουν στον υπολογιστή, μπήκες μέσα μαζί με τους φίλους σου και όλοι θρονιάστηκαν στο σαλόνι μου. Εσύ ήρθες στο γραφείο, έκατσες πάνω του και ήσουν τόσο γλυκιά μαζί μου. Σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα. Ήσουν χαμογελαστή και έτριβες τα πόδια σου πειραχτήρικα πάνω μου. Τα τόσο μικροσκοπικά εκείνα πόδια. Σε ρώτησα τι συμβαίνει. Και με μία ανεξάντλητη αισιοδοξία, μού είπες ότι δεν έχει γίνει τίποτα. Τα πάντα είναι όπως παλιά. Όπως τα ήξερα. Με πήρες από το χέρι και βγήκαμε σε μία μεγάλη λεωφόρο. Στεκόμασταν ανάμεσα σε αμάξια που έτρεχαν και κόσμο που κυλούσε. Εσύ πήγαινες πάνω κάτω, πάνω κάτω και με κοιτούσες και χαμογελούσες τόσο πλατιά. Σε ρώτησα, πώς είναι δυνατόν να έχεις αυτό το ύφος, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Και μού είπες, ότι εσύ την έχεις πάρει την απόφασή σου πια. Θέλεις να τα έχουμε. Και θα μού έδινες χρόνο να το σκεφτώ κι εγώ. Ήσουν ήρεμη, σίγουρη και πανέμορφη. Γι αυτό έκοβες βόλτες πάνω κάτω. Μού εδίνες χρόνο να σκεφτώ αν θα ήθελα να είμαστε ξανά μαζί. Σε παρακολουθούσα να με κοιτάς και να χαμογελάς. Να πηγαίνεις πάνω κάτω, ανάμεσα σε κίτρινα ταξί. Σε κοιτούσα και σκεφτόμουν, πώς είναι δυνατόν να μην είμαι μαζί σου; Είχε πάρα πολύ θόρυβο. Ζούσα έντονες στιγμές. Η καρδιά μου χτυπούσε για να βγει έξω και να έρθει κοντά σου.Ύστερα από μερικά λεπτά, σού είπα ότι θέλω πάρα πολύ να είμαστε ξανά μαζί, αλλά ξέρεις ποιο είναι το κακό; Ποιο, με ρώτησες; Ότι σε λίγο θα περάσει ένα αληθινό ταξί και θα με πάρει μακριά σου. 

Το ταξί πέρασε όντως και με έφερε εδώ. Στο κρεβάτι μου. Εν μέσω δακρύων, γράφω για αυτό το όνειρο. Ώρα 4:05 τα ξημερώματα. Η εκκωφαντική ησυχία θα με σκοτώσει.