Στο θολωμένο μου μυαλό

Με αφορμή ένα παιδί που γνώρισα, σίγουρα σκοτεινό, λιγομίλητο και απόμακρο, με βενζινόκολλα κολλημένη τη ρετσινιά του τρελού, άρχισα να φοβάμαι. Μοιάζουμε πολύ η αλήθεια είναι. Μην του πολυμιλάς, μου είπαν. Να μην του φέρνεις αντιρρήσεις, συνέχισαν. Και εγώ τους άκουσα. Δεν του μίλησα, δεν τον πλησίασα, δεν τον άκουσα.

Με απασχολεί το θέμα όλο και περισσότερο με το πέρασμα των χρόνων γιατί πια είναι εμφανέστατο ότι έχω και εγώ τα θεματάκια μου, κάτι που για πολλούς λόγους αποκρύπτονταν επιμελώς στο παρελθόν.

Μετά όμως καταλαβαίνω ότι ευτυχώς ή δυστυχώς δεν τρελάθηκα ακόμα. Θα συνεχίσω να πληγώνομαι και να ζω στην παράλογη μεριά των λογικών αυτού του κόσμου. Γιατί ένας τρελός είναι πραγματικά επικίνδυνος. Δε φοβάται τίποτα, δεν υπολογίζει τίποτα, δεν τον σταματάει τίποτα, δεν καταλαβαίνει από λεφτά και γκόμενες. Εγώ απέχω πολύ απ'αυτό. Φοβάμαι πολλά, υπολογίζω ακόμα περισσότερα και μπορεί να με σταματήσει και κάτι λιγότερο απ'το τίποτα.

Δε φοβάμαι όμως τους τρελούς. Η' μάλλον καλύτερα, δε φοβάμαι τους ανθρώπους. Παρασύρθηκα από τα κλισέ και σαν ομοφοβικός έκανα τον εαυτό μου πέρα.
Μη με σκοτώσει ο τρελός. Αηδίες.

Στην επόμενη ευκαιρία θα πάω να του μιλήσω.