Είναι 11 η ώρα και κάθομαι σε κάτι που το έχουν βαφτίσει κρεβάτι, ακούγοντας "Νταλκά FM" με χιόνια κιόλας, από το κινητό μου. Πρέπει σιγά σιγά να πάω για ύπνο. Αν μου περιέγραφες τη φάση πριν ένα μήνα θα σου έλεγα ότι αποκλείεται να αντέξω, αφού είμαι ήδη σε περίεργη περίοδο της ζωής μου. Κι όμως, ενώ με φυσιολογικές συνθήκες θα ήμουν τώρα στο Ίντερνετ ή θα ξεκίναγα να πίνω, σήμερα, νιώθω φοβερά. Και κυρίως χωρίς την ανάγκη του Ίντερνετ, του ποτού ή της γκόμενας μου.
Βιώνω την αλλαγή. Δε χρειαζόμαστε τίποτα και δεν έχουμε ανάγκη κανένα. Ο άνθρωπος έχει μέσα του δυνάμεις ανείπωτες και μία από αυτές είναι η προσαρμοστικότητα. Φυλακισμένος είμαι, αλλά η μιζέρια μου αντί να αυξάνεται, μειώνεται. Ίσως γιατί εδω μέσα, εκμεταλλεύομαι την κάθε ευκαιρία, λέμε ιστορίες όλη μέρα, ζω τη στιγμή, ακόμα και αν είναι δύσκολα και δεν κάνω μόνο ευχές, πλάνα και όνειρα όπως έκανα έξω.
Βιώνω την αλλαγή. Δε χρειαζόμαστε τίποτα και δεν έχουμε ανάγκη κανένα. Ο άνθρωπος έχει μέσα του δυνάμεις ανείπωτες και μία από αυτές είναι η προσαρμοστικότητα. Φυλακισμένος είμαι, αλλά η μιζέρια μου αντί να αυξάνεται, μειώνεται. Ίσως γιατί εδω μέσα, εκμεταλλεύομαι την κάθε ευκαιρία, λέμε ιστορίες όλη μέρα, ζω τη στιγμή, ακόμα και αν είναι δύσκολα και δεν κάνω μόνο ευχές, πλάνα και όνειρα όπως έκανα έξω.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου