Αληθινή ιστορία αυτή: Στη γειτονιά μου παλιά, ήταν ένας γείτονας, ακριβώς απέναντι, που είχε γυναίκα και ένα παιδί. Κάθε απόγευμα μεθούσε στο μπαλκόνι και φώναζε σπαραχτικά ένα όνομα. Το βράδυ κοιμόταν νωρίς, το πρωί νωρίς ξυπνούσε και πήγαινε στη δουλειά του. 

Κάθε απόγευμα μεθούσε και φώναζε με δύναμη ένα αντρικό όνομα. Τον είχανε όλοι για τρελό. Μέχρι που ρώτησα τη μαμά μου και μού ‘πε ότι φώναζε το γιο του που είχε χάσει πριν χρόνια.

Απ’ όταν έμαθα την ιστορία του, τον παρακολουθούσα κάθε απόγευμα να φωνάζει στον ουρανό κλαίγοντας, και πονούσε η ψυχή μου. Αναρωτιόμουν τι πόνο θα είχε αυτός ο άνθρωπος μέσα του. Τι ζωή ζει; Πόσο δύσκολο είναι να ξεπεράσεις την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου; 

Στη γειτονιά τον είχαν για τρελό.