Πριν αρκετό καιρό μου έλεγες πως μ΄αγαπούσες πολύ. Και το ήξερα.Το ίδιο ίσχυε και για μένα, αλλά δυστυχώς δε στο έδειξα όσο θα έπρεπε. Δε σου έδειξα πόσο σημαντική ήσουν για μένα.Πόσο πολύ σ’αγαπούσα ακόμη και τότε.Πόσο πολύ νοιαζόμουν για σένα.Και εσύ νόμιζες πως δεν ήξερα τι θέλω. Πως ήμουν μπερδεμένος. Πως δεν ήξερα τι μου γινόταν.
Κατάλαβα με τον πιο τραγικό τρόπο,το τι σήμαινες για μένα.
Αυτός ο τρόπος φυσικά ήταν όταν άρχισα να σε χάνω.
Τότε ξέρεις,άρχισε κάθε μου κύτταρο να διαμαρτύρεται απαρηγόρητα και να αισθάνομαι ότι με πονάει το καθένα ξεχωριστά.
Πολλές φορές νομίζω ότι είσαι το 99% του εαυτού μου.Ξέρεις μένει και 1% αναγκαστικά για λίγη τροφή ή νερό για να μπορώ να στέκομαι όρθιος.Δε στο έχω πει ποτέ,γιατί τώρα πια μου λες ότι η τόση πολλή αγάπη και τα τόσα συναισθήματα που σου δείχνω,σε τρομάζουν. Σε πνίγουν και δε μπορείς να ανασάνεις.
“Νομίζω ότι δεν αισθάνομαι όσα εσύ..και αυτό με αγχώνει και με πνίγει” μου έλεγες αγανακτισμένη και απογοητευμένη. Όσο και αν με πονούσαν αυτά που έλεγες,εγώ σε αγκάλιαζα για να σε παρηγορήσω. Σου έλεγα “δε πειράζει αγάπη μου,μην πιέζεσαι”,γιατί δε μπορούσα να σε βλέπω στεναχωρημένη..ύστερα χανόμασταν και οι δύο στη σιωπή..
Δεν θα διαβάσεις ποτέ αυτά που σου γράφω εδώ…
Ελπίζω όμως να μην κάνεις το ίδιο λάθος. Εύχομαι να μην εκτιμήσεις την αγάπη μου για σένα,όταν δεν θα είμαι εδώ πια.. Μην εκτιμήσεις την αξία του σ’αυτό που μόλις θα έχεις χάσει…
Νομίζω, την ικανότητα του να εκτιμάει κάποιος αυτό που έχει,τη στιγμή που το έχει και όχι όταν το χάνει..δεν πρέπει να την έχει κανένας πάνω στη γη. Τουλάχιστον εγώ δε γνωρίζω κάποιον.
Ελπίζω να είσαι εσύ η πρώτη..
Πολλές φορές μου ζητούσες να σου στέλνω τραγούδια να ακούς.
Αρκετές φορές σου έστελνα αυτό..
Επειδή μου άρεσε σου είχα πει..
Κυρίως όμως επειδή οι στίχοι περιγράφουν ένα μικρό κομμάτι απ’το πώς αισθανόμουν για σένα..
Τώρα πια ξέρω ότι δε θα το ακούσεις…αλλά ξέρω επίσης ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει..
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου