Αν ονειρεύεσαι

 

“Αν ονειρεύεσαι του κόσμου τη χαρά όλη για πάρτη σου.
Aν ονειρεύεσαι μια αγάπη τη φορά, βγάζεις το μάτι σου.
Αν ονειρεύεσαι μέρη κρυφά να ξεχνιέσαι και να χάνεσαι.
Αν ονειρεύεσαι γι’ αυτά, αδελφέ μου, μαλάκας πιάνεσαι.

Αν όμως ζεις τις στιγμές και τις στραγγίζεις λιγάκι ακόμη,τότε η ευτυχία, η ζωή κι ο θάνατος, κοντινοί είναι δρόμοι…”

Δε ξέρω γιατί περιτριγυρίζουν το μυαλό μου αυτοί οι στίχοι…

Ίσως επειδή…όλου του κόσμου τη χαρά,μού την έδινες εσύ κάποτε…

Ίσως επειδή…τα μέρη τα κρυφά που ονειρευόμουν πάντα να χάνομαι και να ξεχνιέμαι…ήταν η αγκαλιά σου και μόνο αυτή.

Ή γιατί…οι στιγμές που ζούσα,οι στιγμές που προσπαθούσα να αποτυπώσω μέχρι και την τελευταία εικόνα τους…να «στραγγίξω» και το τελευταίο δευτερόλεπτο,ήταν αυτές μαζί σου…οι δικές μας στιγμές.

Τώρα πια τα δευτερόλεπτα περνούν χωρίς κανένα νόημα…

Ο χρόνος συνεχίζει το έργο του απτόητος και ακατάπαυστα. Περνάει.

Με κοιτάει με ειρωνικό ύφος και μου σφυρίζει αδιάφορα…

Δεν υπάρχουν πια στιγμές,ούτε μέρη κρυφά και όμορφα…όλη η χαρά εγκλωβίστηκε σε αναμνήσεις.

Δεν ονειρεύομαι πια,σταμάτησα. Τώρα τα όνειρά μου έχουν πάρει ένα γκρίζο χρώμα…και εσύ στο γκρίζο δε χωράς….