Χειμώνας

Κάθομαι σιωπηλός και κοιτάω έξω. Νεκρική σιγή στο δωμάτιο. Λες και κανείς μας δεν τολμάει να ανοίξει συζήτηση. Να πει κάτι. Στο γραφείο ξεχασμένος καφές που μόλις κρύωσε. Το τασάκι γεμάτο τσιγάρα αλλά στα χέρια υπάρχει πάντα ένα. Έχει γίνει ο καλύτερος μου φίλος. Μου έλεγες πάντα να το κόψω. Όταν ήμασταν μαζί δε με άφηνες να καπνίζω. Πάντα πήγαινα να ανάψω επίτηδες,για να μου πεις με τη ζεστή φωνή σου “μη καπνίσεις βρε μωρό μου..” και εγώ πάντα σε άκουγα. Απλά μου άρεσε να μου το ζητάς,για να σου κάνω πάντα το χατίρι και να χαμογελάς ανακουφισμένη. Αυτό περιμένω να ακούσω και τώρα. Κάθε φορά που κάνω την κίνηση να ανάψω. Αλλά δεν ακούγεται από πουθενά. Απ’το παράθυρο έρχονται εικόνες χειμωνιάτικες. Βροχή που πέφτει σαν δαιμονισμένη. Ο ουρανός μαύρος και συννεφιασμένος. Έχει κρύψει προσεκτικά ένα ένα τα αστέρια. Λες και τα έχει εξαφανίσει. Τα έχει σβήσει. Ο αέρας λυγίζει τα δέντρα που προσπαθούν να αντισταθούν και κάνει ακόμα πιο έντονη την παρουσία του με δυνατά σφυρίγματα. Είναι και αυτός τσαντισμένος. Όλα μοιάζουν τσαντισμένα και διαμαρτύρονται. Παίζω σαν μικρό παιδί με την υγρασία που αφήνει η ανάσα μου στο τζάμι. Χαράζω το όνομά σου με το δάκτυλο. Το διαβάζω και χαμογελώ. Ύστερα πάει να ξεθωριάσει και εκνευρίζομαι. Το ξαναγράφω. Ηρεμώ για λίγο…και ύστερα ξανά τα ίδια. Ευτυχώς είναι μόνο τέσσερα γράμματα και χωράει πολλές φορές,σκέφτομαι…και γελάω μόνος μου. Σε λίγο δε θα υπάρχει πια στο τζάμι τίποτα. Θα περιτριγυρίζει μόνο μέσα στο μυαλό μου. Εκεί κάνει βόλτες ακούραστα. Συνέχεια. Δε θα ξεθωριάσει μετά από λίγο. Είσαι τόσο μακριά…αλλά είναι σαν είσαι πλάι μου συνέχεια…