Είναι λατρεία να είσαι μόνος και να πιάνεις ένα στυλό αρχίζοντας να μουτζουρώνεις ένα χαρτί με όλα τα ακαταλαβίστικα μιας ζαλάδας ή ενός παλαβού οίστρου. Όπως όταν αρχίζεις να πατάς επίμονα και σπαστικά και άρυθμα και ακανόνιστα και απρόβλεπτα το ίδιο πλήκτρο σε ένα πιάνο. Δεν νοιάζεσαι για τίποτα. Δεν υπάρχει ο ορισμός του λάθους ή του σωστού. Δεν υπάρχουν άσχημα γράμματα, δεν υπάρχουν ορθογραφικοί κανόνες, δεν υπάρχουν μέτρα και ρυθμοί, δεν υπάρχουν οπτικές ασυμμετρίες, δεν υπάρχουν χρώματα που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Και αυτό επειδή είσαι μόνος σου. Και αυτό επειδή εσύ είσαι όλοι οι κανόνες. Και όταν λείπουν όλοι, μπορείς να τους παραβείς αβίαστα. Μπορείς να γράψεις την πικιλια μόνο με ι. Μπορείς να τρίψεις το κοκκινιστό μοσχαράκι στη μούρη σου. Κι αυτό επειδή είσαι μόνος. Κι αυτό επειδή λείπουν όλοι. Άρα και οι κανόνες.
Μα αν τύχει και όλα αυτά τα μοιραστείς με ένα ξένο σώμα και αν τύχει και του αρέσουν, τότε γεννιέται μια σχέση υπερφυσική, σαν αγάπη. Και ένα μυστικό. Αυτό το μυστικό είναι το μεταξύ σας μυστικό και όταν δεν είναι άλλοι μπροστά, τότε μόνο μιλάτε για αυτό το μυστικό. Και κάνετε μαζί τα ίδια πράγματα, χωρίς κανόνες. Και νιώθετε τόσο όμορφα που έχετε ένα μυστικό από τους άλλους. Το ότι κάνετε πράγματα χωρίς κανόνες.
Αλλά δεν ξέρετε ότι τώρα ο ένας έχει γίνει ο κανόνας του άλλου. Και αρχίζει να χαλάει η υπερφυσική σχέση, σαν αγάπη. Και έτσι όταν βρίσκεσαι εντελώς μόνος σου θα κάνεις πράγματα χωρίς πραγματικούς κανόνες και όταν βρίσκεσαι με τον άλλον μαζί θα κάνεις πράγματα χωρίς κανόνες.
Μια μέρα σύντομα θα σπάσεις αυτή την σχέση και θα σιχαθείς τον μυστικοσύντροφό σου. Θα προσπαθήσεις να τον σκοτώσεις τόσο καλά που δεν θα μιλήσει ποτέ και σε κανέναν για τη γύμνια σου. Να μην σκέφτεται καν αυτά τα πράγματα που σου αρέσουν να κάνεις χωρίς κανόνες. Αυτά τα κρυφά, ανόητα πράγματα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου