Πρώτη Δημοτικού

Μαθητής ξανά στην Α’ Δημοτικού της ζωής.
Χωρίς φίλους, διστακτικός όπως πάντα σε νέο περιβάλλον.
Τα πόδια μου τρέμανε μέχρι να φτάσω στην τάξη και να κάτσω στο πρώτο θρανίο.
Μόνος. Πάντα θαύμαζα τα παιδιά που καθόντουσαν μόνα στο σχολείο.
Συνήθως ήταν του κλώτσου και του μπάτσου αλλα ειλικρινά εγώ δε νομίζω
ότι θα ανέκαμπτα ποτέ από τη σκέψη ότι κάποιος, οποιοσδήποτε, δε θέλει να κάτσει μαζί μου.
Η πιό άδικη κοινωνία ανθρώπων είναι αυτή των παιδιών. Δεν τους έχουν κάνει ακόμα ενέσεις παράλογης λογικής ή κοινωνικού καθωσπρεπεισμού.
Μοιάζει με αγέλη ζώων. Στον αδύναμο δεν υπάρχει οίκτος.
Ξεκίνησε το μάθημα και άκουγα λέξεις που τις είχα ξεχάσει.
Αγάπη, φιλία, υπομονή, πάθος.
Πω πω βαρεμάρα. Μιλούσα με τους συμμαθητές μου, έφτιαχνα σαίτες, έγραφα συνθήματα για τον Ολυμπιακό.
Μου έκανε παρατήρηση, τίποτα εγώ.
Ήξερα καλά τι σημαίνουν αυτές οι έννοιες.
Μου τις έμαθε η προηγούμενη δασκάλα, η Ζωή.
Όσο προχωρούσε η ώρα βαριόμουν και πιό πολύ. Και συνέχιζα τις αταξίες με περισσή όρεξη.
Ξανά παρατήρηση. Τίποτα εγώ.
Έξαλλη τότε η δασκάλα με ρωτάει:
- “Τι σκατά ήρθες να κάνεις εδώ; Αφού πιστεύεις ότι στα έχει μάθει όλα η Ζωή.”
- “Δε μού ‘μαθε να συγχωράω. Και πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή”.