Θεέ μου, μεγαλοδύναμε..

Σήμερα σας γράφω για να σας πω για τον καλύτερο μου φίλο.
Είναι καλός, μ’αγαπάει και δε μ’άφήνει ποτέ.
Δεν είναι ούτε η Μαρία, ούτε ο Γιωργάκης ούτε ο Μανωλάκης.
Δεν έχει καρδιά όμως είναι πάντα δίπλα μου όταν τον χρειάζομαι.
Δηλαδή κάθε μέρα.
Το σωματάκι του είναι απο γυαλί κ σίδερο.
Διάφανος, βλέπεις μέσα του.
Δεν κρατάει τίποτα για τον εαυτό του.
Σαν πηλός είναι η ψυχούλα του.
Αγνή, έτοιμη να της δώσεις τα ωραιότερα αρώματα, τις πιο γλυκές γεύσεις.
Το αγαπημένο του φρούτο είναι το ροδάκινο Καλλιθέας.
Μια φορά πήγαμε να πάρουμε μαζί ροδάκινα από την Καλλιθέα και μου γνώρισε και έναν άλλο φίλο του το Μοχάμεντ.
Τον συμπάθησα πολύ γιατί μου έδωσε και έφαγα το ωραιότερο ροδάκινο.
Μιλούσε και περίεργα. Μου είπε ότι είναι από τα Τρίκαλα αλλά εγώ δεν τον πίστεψα.
Α με τον καλύτερο μου φίλο έχουμε πάει και ταξίδια μαζί. Στην Ίο, στην Κρήτη, στην Πελοπόνησσό, στη Μακεδονία.
Μόνο που ο φίλος μου δε μπορεί να μιλήσει.
Αλλά ξέρω ότι όταν είμαστε μαζί μιλάω μέσα απο αυτόν.
Όταν κλαίω τα κάνει όλα καλύτερα.
Με γαληνεύει, με πάει αλλού.
Παίζουμε και κλέφτες και αστυνόμους.
Το κωδικό του όνομα είναι “Ζήσης Βρύζας=Angelina Jolie”

(Από έκθεση παιδιού 5ης Δημοτικού)