Ζουγανέλης

Ένα όνομα τόσο γνωστό σε όλους μας όπως του πρωθυπουργού.
Οι γνώμες όπως και για κάθε ζωντανό δημιουργικό ον διύστανται.
Δεν έχει νόημα να πω εγώ αν τον βρίσκω καλό ηθοποιό, τραγουδιστή, συνθέτη, αρχιτέκτονα.
Ούτε εσύ αν τον βρίσκεις σαχλό, ξεπερασμένο, κρύο ή άφωνο.
Είναι μια ωδή στη διαφορετικότητα.
Όταν τον βλέπω, ακόμα και όταν κάνει σκληρά σεξουαλικά αστεία, διακρίνω μια πίστη στον έρωτα.
Όταν προσβάλει τον συνάδελφο σε κάποιο σκετσάκι, βλέπω μια βαθειά αγάπη στον άνθρωπο.
Όταν λέει τραγούδια που ίσως ακούγονται σαχλά, βλέπω μια μοναδική ευαισθησία.
Όταν γελάει κατά του αδυνάτου, βλέπω μια σπάνια κοινωνική αλληλεγγύη.
Και κυρίως δε νιώθω μόνος όταν ερχόμαστε έστω και τηλεοπτικά αντάμα.
Είμαι εγώ και είναι αυτός.
Δε θα μπορούσα να είμαι όλα αυτά και αυτός δε θα μπορούσε να είναι εγώ.
Και κανείς απο τους δύο δεν είναι παραπονεμένος.
Τον ευχαριστώ γιατί με έναν τρόπο με έκανε να το δω.
Νομίζω πιό σημάντικο από οποιοδήποτε καλλιτεχνικό επίτευγμα.
Είμαι περήφανος που χάνω τα μαλλιά μου, έχω μεγάλο κεφάλι, κακή φωνή και καμπουριάζω.
Γιατί σέβομαι τη γνώμη του διπλανού μου, τα δικαιώματα του και τις ελευθερίες του.
Ουσιαστικά όμως. Σαν ένας μικρός Βολταίρος της εποχής μας.
Είναι όμορφο να έρχονται σε επαφή τα διαφορετικά, σαν χρώματα που τρέχουν σε μια παλέττα.

Και μιά ιστορία για το τέλος.
Κάποιος ήρωας Έλληνας τροχονόμος έγραψε κάποιον κωφό επειδή δεν είχε βάλει στο αυτοκίνητο του την ειδική σήμανση.
Ο Γιάννης (δε γίνεται να μιλάω στον πληθυντικό για κάποιον που έχω στην καρδιά μου) ήταν στο δικαστήριο και ως γνώστης της νοηματικής έκανε τις μεταφράσεις.
Ο δικηγόρος έλεγε του κωφού να πεί ότι είχε το σήμα αλλά αυτό έπεσε,
όμως επειδή οι κοινωνικά αδικημένοι είναι και οι πιο τίμιοι αυτός αρνήθηκε.
Ρωτήθηκε λοιπόν για το συμβάν ο κωφός άρχισε να μιλάει στη νοηματική για ώρα.
Όταν ο Γιάννης κλήθηκε να μεταφράσει είπε: “Είχε το σήμα αλλά του έπεσε!”.
Και του απαντάει ο δικαστής: “Καλά τόσην ώρα μόνο αυτό είπε;”

Αυτό είναι το είδος της κοινωνικής δικαιοσύνης που και εγώ, σαν το Γιάννη, νιώθω χρέος να υπηρετήσω.
Είπαμε, είμαστε όλοι διαφορετικοί αλλά συγκλήνοντες σε μια όμορφη συμπεριφορά, χάδι ή λόγο.