σκόρπια

Εκτιμώ ιδιαιτέρως όσους αυτοσαρκάζονται επειδή έχουν το γνώθι σ’αυτόν και όχι για να υποκριθούν μετριοφροσύνη. Εκτιμώ όσους δεν κρύβουν τις αδυναμίες τους από τα μάτια των άλλων. Την στιγμή που τις φανερώσουν οι ίδιοι, παύουν να είναι αδυναμίες. Και οι άλλοι έρχονται σε αμήχανη θέση.

Η πλαστική στήθους αποτελεί ταμπού και συζητιέται. Εσύ κάθεσαι και χτενίζεσαι μπροστά στον καθρέφτη, σιδερώνεις τα ρούχα σου, σπας τα σπυράκια σου, βάζεις αποσμητικό. Δεν κάνεις κάτι διαφορετικό. Θέλεις να αρέσεις. Είναι το ίδιο και το αυτό. Μην ακούσω για παραβίαση της φύσης. Γιατί το μαλλί το καστανό, το κάνεις με ευκολία ξανθό. Και αν αρρωστήσεις μια μέρα, σημαίνει πως η φύση θέλει να πεθάνεις, όμως εσύ θα πας να αγοράσεις φάρμακο.
Οι αντιλήψεις αυτές ανήκουν σε προηγούμενους αιώνες και έπρεπε να καούν μαζί με τις μάγισσες. 

Θαυμάζω τον ανθρώπο που δίνει ελάχιστη σημασία στην εξωτερική του εμφάνιση και παραμένει όμορφος. Και έχει πολλούς ανθρώπους γύρω του. Που θέλουν να τον πάνε στα μαγαζιά να τον φτιάξουν, αυτός αρνείται, μα αυτοί συνεχίζουν να τον δέχονται και να τον θέλουν. Και να τον ζηλεύουν. 
Σε τέτοιους χαρακτήρες εναποθέτω τις όποιες ελπίδες μου για μέλλον.

Εύχομαι να μπορούσα να γίνω ο παραπάνω άνθρωπος, αλλά αδυνατώ. Δεν υπάρχει πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου από εμένα τον ίδιο. Και αυτή η κουβέντα είναι σίγουρα η πιο αληθινή που μπορείς να με ακούσεις να λέω.

Τελευταία ατάκα που με ταρακούνησε ήταν αυτή: “Ο πολιτισμός μας φαίνεται από το πώς συμπεριφερόμαστε σε οτιδήποτε ανυπεράσπιστο”.

Μου αρέσει να λέω βλακείες, να κάνω τον καραγκιόζη και τον κόσμο να γελάει. Δεν έχει υπάρξει μέρα που να μην έχω προσπαθήσει να κάνω κάποιον να γελάσει. Και με το γέλιο του, αν τα καταφέρω, να γελάσω κι εγώ. Όταν πεθάνω θα λένε ότι ήταν ένα χαρούμενο παιδί, πάντα με το χαμόγελο στο στόμα. Όπως λένε για όλους. Για εμένα θα το εννοούν.

Επίσης κατουρώ τον καθωσπρεπισμό.

Η σάτιρα έχει όρια από μόνη της. Δεν χρειάζεται να της βάλουμε άλλα. Αν το γέλιο στερέψει, τότε έχει φτάσει στο όριο. Αν βγάζει γέλιο, τότε δεν φταίει η σάτιρα, αλλά κάτι άλλο. Κάτι άλλο μέσα σου είναι αυτό που σε κάνει και γελάς. Η σάτιρα απλά σε βοηθάει να το βρεις. 

Επίσης αν το αστείο σου αποσκοπεί μόνο στο δικό σου γέλιο, τότε έχει πεθάνει η αγάπη. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Συμφωνούμε ότι είμαστε το αποτέλεσμα μιας γενετικής λοταρίας; Ωραία. Μια κοπέλα έτυχε να γεννηθεί  όμορφη και έγινε μοντέλο. Το βρίσκεις απόλυτα φυσιολογικό. Το ότι δεν χρειάστηκε να σπουδάσει, να ψαχτεί πάνω σε τίποτα, να αποκτήσει καμία παιδεία. 
Τον τύπο που έτυχε και γεννήθηκε μέσα σε μια πλούσια οικογένεια, τον κράζεις σαν ακαμάτη που δεν κάνει τίποτα και τρώει τα λεφτά του μπαμπά. 
Είσαι έρμαιο των σεξουαλικών σου ορμών.

Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω όμορφη μια κοπέλα, την οποία δεν μπορεί κανείς άλλος να τη δει έτσι. Αν και ξέρω ότι σκέφτονται πως έχω ρίξει τα στάνταρντς μου επειδή δεν γίνομαι συχνά ποθητός από όμορφες κοπέλες. Και αν κάποια όμορφη κοπέλα, δεν μου αρέσει, τότε θα σκεφτούν ότι σνομπάρω αυτό που δεν μπορώ να έχω. Είναι αυτοί που δεν θα καταλάβουν ποτέ τον μικρό πρίγκιπα.