Απλά ανθρώπινο...

Πολλές φορές μου έλεγες πως δε πρέπει να κλαίμε μπροστά σε άλλους…γι’αυτό και δε σε είχα δει ποτέ να κλαις. Πάντα το έκρυβες καλά και προσπαθούσες να μην το δείξεις. Φοβόσουν να μη φανείς στους άλλους αδύναμη. Αγχωνόσουν μήπως σε δουν στεναχωρημένη και λυπηθούν και αυτοί.

Είχα περίπου συμφωνήσει μαζί σου και σου είχα πει,πως ούτε εγώ κλαίω ποτέ. Φυσικά σου είπα ψέματα. Μάλλον για να φανώ μπροστά σου δυνατός και άτρωτος. Να μη με θεωρήσεις αδύναμο.

Σου είχα πει μια ιστορία κάποτε. Όταν ήμουν μικρός είχα σαν πρότυπο, ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Ήταν πάντα εκεί για μένα. Σε κάθε μου στιγμή. Στις χαρές μου,έμοιαζε ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη. Στις λύπες μου,πάντα μου έδινε θάρρος,συμβουλές και κουράγιο για να ξανασηκωθώ και να συνεχίσω. Δεν τον είχα δει ποτέ σε στιγμές «αδυναμίας». Δεν τον είχα δει ποτέ να δακρύζει. Αντλούσα δύναμη από αυτόν και συνέχιζα. Ήταν ο ήρωας μου.

Κάποια στιγμή αργότερα όταν πέρασαν τα χρόνια,βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να τον κοιτάω να κλαίει με λυγμούς σαν μικρό παιδί,στη θέα του χαμού ενός αγαπημένου του προσώπου. Τον αγκάλιασα και κλαίγαμε μαζί για ώρα.

Εκείνη τη στιγμή νομίζω,αγάπησα αυτό το πρόσωπο ένα εκατομμύριο φορές περισσότερο. Δε μου πέρασε από το μυαλό ούτε στιγμή κάποια σκέψη περί αδυναμίας και άλλα τέτοια. Ο ήρωας μου βρισκόταν σε μια ειλικρινέστατη ανθρώπινη κατάσταση και δεν ήταν πια ένα εργοστάσιο παραγωγής θετικών συναισθημάτων,όπως εγώ νόμιζα. Ήταν απλά άνθρωπος.

Το ίδιο πολύ αγάπησα και εσένα…την πρώτη φορά που σε είδα να κλαις μπροστά μου. Δεν ήσουν πια άτρωτη,όπως ήθελες να δείχνεις…Ήταν απλά σαν να μου άνοιγες μια μικρή χαραμάδα για να κοιτάξω μέσα στη ψυχή σου. Έτσι περιγράφεται για μένα η κατάσταση στην οποία βρίσκεται κάποιος,όταν κλαίει μπροστά σου.

Όταν ψυχολογικά δεν μπορούμε να αντέξουμε την κατάσταση που βρισκόμαστε τότε αυτή μετατρέπεται σε συγκινησιακή και κλαίμε. Αυτό μπορεί να συμβεί σε έναν αθλητή του στίβου που κερδίζει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο. Ακούγοντας ένα θλιβερό τραγούδι που μπορεί να σου θυμίζει πολλά…βλέποντας μια ταινία που το τέλος της δεν είναι αυτό που περίμενες ή προσδοκούσες…ή στη θέα ενός μικρού παιδιού που το βλέπεις να ταλαιπωρείται ή να κακοποιείται μπροστά σου…

Είναι ανθρώπινο. Και είναι το πιο ειλικρινές συναίσθημα… Είναι το ίδιο με το να ξεκαρδιστείς σε ένα ωραίο αστείο,απλώς είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

Ξέρεις,οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν δεν μας αγαπάνε για την ωραία εικόνα μας. Για αυτό που θέλουμε να δείχνουμε προς τα έξω. Αυτό αλλοιώνεται στο χρόνο.Ή επειδή μπορεί να φαινόμαστε δυνατοί.

Μας αγαπάνε για πολλά καθημερινά πράγματα που σε εμάς φαίνονται αδιάφορα. Για τα ελαττώματά μας που εμείς μπορεί και να τα μισούμε αλλά σε άλλους να φαίνονται χαριτωμένα. Για τις όμορφες και άσχημες στιγμές που τους χαρίζουμε. Γιατί είμαστε άνθρωποι,δε γίνεται να χαρίζουμε μόνο όμορφες στιγμές,έχουμε και άσχημες. Για όλα αυτά που γνωρίζουν για εμάς και που δε τα ξέρει όλος ο κόσμος…και που μας κάνουν να δείχνουμε ξεχωριστοί στα μάτια τους.

Για όλα αυτά σ’αγαπάω και εγώ ακόμα,αγάπη μου…