ειλικρινές

Αυτή είναι η πιο ειλικρινής ανάρτησή μου σε αυτό το blog.


Ξέρεις ποιο είναι το θέμα μου; Ότι δεν σε νιώθω, φίλε μου. Όποτε είμαστε μαζί, στον ίδιο χώρο, κάθε Χριστούγεννα - Πάσχα - καλοκαίρι,  νιώθω ότι έχω έναν αδερφό που ποτέ δεν είχα και πάντα όμως ήθελα. Εσείς έχετε αδερφό, εγώ δεν είχα. Ξερετε ποιοι είστε εσείς οι 3 και σε εσάς απευθύνομαι στον ίδιο τόνο. Πάντα μαζί σας περνάω τόσο γαμάτα. Σάς εκμυστηρεύομαι τα πιο ταπεινά μου μυστικά και νιώθω όμορφα για αυτό. Εντάξει, καμιά φορά μπορεί να μην το κάνω, αλλά ειλικρινά σας μιλάω, δεν είναι ότι δεν σάς εμπιστεύομαι. Φοβάμαι.
Μού λέτε για τα δικά σας μυστικά και τις δικές σας αδυναμίες, τα δικά σας όνειρα ή επιτεύγματα, και νιώθω πολύτιμος. Γυρίζω σπίτι πιο πλούσιος. Κολακευμένος πού με εμπιστευτήκατε. Γιατί σάς θαυμάζω σαν άτομα. Μπορεί να μην το πιστεύετε, αλλά εγώ είπα ότι σήμερα θα πω αλήθειες.
Παίρνω όρεξη για τη ζωή ξανά. Γιατί η ζωή είναι αγάπη. Και μόνο αυτό. Όχι επιβεβλημένη δήθεν αγάπη μεταξύ οικογένειας και ξαδέρφων ή αδερφών. Αλλά αγάπη μεταξύ αγνώστων, αλλοτινών, ίδιων ή ετέρων φύλων .

Και μετά όμως χανόμαστε. Μετά έρχεται η 7η Γενάρη, ή η Κυριακή του Θωμά, ή η 18η Αυγούστου. Ο ένας στο χωριό, ο άλλος στην πόλη, ο άλλος στη δουλειά. Ε και; Πώς μετράμε την απόσταση ρε γαμώτο; Γιατί γίναμε τόσο αυστηροί με την απουσία; Γιατι πρέπει να τα λέμε αληθινά μόνο στο προσωπικό τετ α τετ; Τόσο σημαντικό είναι να βλέπουμε τα μούτρα μας; Τι σκατά τα πήραμε τα smartphones;

Οι καιροί είναι δύσκολοι. Μπορεί να μην μπορούμε να βρεθούμε στην ίδια πολη ποτέ, στο άμεσο μέλλον. Ανεργία και τέτοια. Αυτό σημαίνει ότι θα στερηθώ τους ανθρώπους που θεωρώ σαν φίλους μου;
Αφού έχουμε την τεχνολογία ρε πούστη, και κάθε μέρα την αγγίζουμε. Γιατί να μην στέλνουμε μεταξύ μας ένα γαμωμήνυμα;

Δεν είναι η φυσική παρουσία. Είναι η αόρατη ιδέα της φιλίας.

Στεναχωριέμαι ρε μάγκες. Σάς το λέω στα ίσια. Πού κάθε μέρα είμαι στο facebook, κάθε μέρα τσεκάρω το mail μου, και δεν θα σάς πω μια κουβέντα. Ξέρετε ποιοι 3 είσαστε. Αλήθεια στεναχωριέμαι που δεν μιλάμε, έστω να πούμε μια καλημέρα ή μια καφρίλα. Μου λείπετε γαμώ την πουτάνα μου.  Και όχι ότι δεν προχωράω στη ζωή μου. Κανείς δεν πάει χαμένος.
Αλλά αν τύχει και μιλήσουμε στο τηλέφωνο, μετά δεν νιώθετε καλύτερα; Αλήθεια, εσείς αφότου μιλήσουμε στο τηλέφωνο, δεν νιώθετε λίγο καλύτερα; Μόνο στο δικό μου μυαλό είναι; Μπορεί και ναι. Δεν ξέρω, ειλικρινά. Γράφω αυτό το κείμενο που ίσως γίνει παρακαταθήκη για καποια συζήτηση το καλοκαίρι.

Νιώθω μοναξιά, μάγκες. Και το παραδέχομαι, μάγκες. Και ειλικρινά εύχομαι να μην την νιώθετε εσείς, γιατί σάς αγαπάω, ρε μάγκες. Η μοναξιά δεν ξορκίζεται από το πλήθος των ανθρώπων που σουλατσάρουν μπροστά από τα μάτια μας κάθε μέρα. Εγώ νιώθω μοναξιά που θεωρητικά είστε τόσο δικοί μου φίλοι μου, αλλά δεν μιλάμε όσο θα έπρεπε. Δεν μαθαίνω για εσάς. Βρήκατε δουλειά; Γαμήσατε κανένα γκομενάκι; Χάσατε το γαμημένο εκείνο το στοίχημα;

Και αν θέλω να μοιραστώ κάτι από τη δική μου καθημερινότητα, δεν βρίσκω το θάρρος. Δεν σάς νιώθω κοντά μου. Πιστεύω ότι αν σάς πάρω και σάς το πω, μπορεί να βαρεθείτε. Πόσο άσχημος φόβος το να σκέφτεσαι ότι ίσως οι φίλοι σου σε βαρεθούν; Εγώ το νιώθω ρε γαμώτο.

Δεν έχουμε εγκαθιδρύσει τέτοιο οικείο συχνό περιβάλλον επικοινωνίας. Στεναχωριέμαι, πολύ.

Απ' την άλλη, θα γούσταρα κάργα αν με έπαιρνε ένας από εσάς και μού έλεγε: "Ξέρεις, έχω αυτό το μικροδίλημμα." Ό,τι πιο απλό ας ήταν. "Τι να φορέσω απόψε. Βερμούδα ή μακρύ τζην;". Θα το εκτιμούσα για χίλιους λόγους.

Σάς σκέφτομαι.

Νιώθω μαλάκας όποτε δεν καταναλώνω τα δωρεάν λεπτά ομιλίας στο κινητό μου, κάθε ένα μήνα. Και μάντεψε, προς όλες τις εταιρείες. Οι μισοί έχουμε vodafone και οι μισοί cosmote. Δεν έχει να κάνει, ρε γαμώτο.

Μπορεί να φαίνεται ότι σάς κατηγορώ. Εννοείται, δεν αποποιούμαι τις ευθύνες μου. Εννοείται. Δεν είμαι ο τυπάς που θα κάνει την πρώτη κίνηση και θα τηλεφωνήσει στο φιλαράκι του. Ποτέ δεν ήμουν γενικά αυτός ο τύπος, γαμώτο.
Αλλά θέλω να αλλάξω. Σάς το ορκίζομαι, θέλω να αλλάξω. Να γίνω αυτός που θα έχει τους ανθρώπους του σε κάθε γωνιά του κόσμου και θα πέθαινε και θα σκότωνε για αυτούς. Σάς το έστειλα και μήνυμα σε όλους σας προχτές. Θα το ήθελα αυτό, ναι.

Δεν θέλω να  γράψω άλλα, φοβούμενος το μακροσκελές και το βαρετό του κειμένου. Κάτι τελευταίο μόνο να ρωτήσω: Αν ένας από εμάς πέθαινε σήμερα, σκεφτείτε, θα μετανιώνατε για την απουσία της καθημερινής φωνής του;

Δεν θέλω να γίνω μελοδραματικός. Όμως αυτό σκέφτομαι κάθε ένα μαλακισμένο βράδυ και έτσι μετράω την ουσία της σχέσης μας.



Ας γίνουμε κολλητοί, ρε παιδιά.