η τέλεια πίτσα

Ο Κώστας γύρισε από τη δουλειά και πεινούσε πολύ. Σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι ονειρευόταν την αγαπημένη του πίτσα. Μόλις μπήκε σπίτι, έτρεξε, σήκωσε το ακουστικό και σχημάτισε τον αγαπημένο του αριθμό. Άκουγε τον ήχο ότι καλεί, αλλά δεν το σήκωνε κανείς. “Περίεργο”, σκέφτηκε. “Θα δοκιμάσω ξανά”. Ξαναδοκίμασε. Τίποτα πάλι. Περίμενε 2 λεπτά. Ξανασήκωσε το τηλέφωνο, ξανασχημάτισε τον αριθμό με πιο αργές και σίγουρες κινήσεις. Τίποτα. Πήρε το φυλλάδιο στα χέρια του για να σιγουρευτεί ότι έπαιρνε το σωστό νούμερο. Ναι, δεν έκανε λάθος. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, αφού τα τελευταία 5 χρόνια έπαιρνε το ίδιο νούμερο κάθε μέρα;

Είχε περάσει ήδη μία ώρα, και πεινούσε πολύ. Πάρα πολύ. Αλλά την ήθελε εκείνη την πίτσα. Πρέπει να είχε κάνει 40 τηλεφωνήματα, χωρίς ανταπόκριση. Συνέχισε το ίδιο για τις επόμενες 2 ώρες. Τίποτα. Σκέφτηκα μήπως δεν λειτουργούσε η τηλεφωνική συσκευή του, γι’ αυτό πήρε τον φίλο του τον Θανάση.

“Και γιατί δεν παραγγέλνεις απο αλλού;”, τον ρώτησε ο φίλος του.

- Τι λες ρε, είσαι χαζός; Αφού είναι η τέλεια πίτσα ρε!
-Ναι, αλλά αν δεν το σηκώσουν ποτέ;
- Θα το σηκώσουν..
- Γιατί δεν παίρνεις την πίτσα με τα ίδια υλικά, από άλλη πιτσαρία;
- Μα δεν θα είναι το ίδιο ρε.
- Πού το ξέρεις, αφού δεν έχεις δοκιμάσει ποτέ άλλη.
- Μα αφού έχω βρει την τέλεια πίτσα, ποιος ο λόγος να δοκιμάσω από αλλού; Για χαζό με περνάς; Άσε θα περιμένω λίγο ακόμα..

Πέρασαν άλλες 9 ώρες, με το ακουστικό στο χέρι του Κώστα. Όταν το στομάχι του έγινε το ίδιο πράγμα με την πλάτη του, πήρε την απόφαση να παραγγείλει από αλλού. Όμως η ώρα είχε περάσει, και όλα τα μαγαζιά της πόλης είχαν κλείσει πια. Έσυρε τα πόδια του μέχρι το ψυγείο, αλλά ήταν ανώφελο. Δεν αγόραζε ποτέ του τρόφιμα. Δεν μαγείρευε ποτέ. Το είχε βγάλει και από την πρίζα. Αφού είχε βρει την τέλεια πίτσα, ποιος ο λόγος να καίει ρεύμα. Κορόιδο ήταν;

Η κοιλιά του γουργούριζε και δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Άρχισε να σκέφτεται ότι ίσως να είχε κάνει λάθος τελικά. Αναρωτήθηκε μήπως θα έπρεπε να αλλάξει και να μην είναι τόσο κολλημένος ώρες - ώρες. Ίσως και γι’ αυτό να κοιμόταν μόνος από τότε που τον χώρισε.