κοιτάς χωρίς να βλέπεις

Στάσου μπροστά από τον καθρέφτη σου.
Ολόσωμο αν σου βρίσκεται.
Ειδικά αν είσαι άτομο που έχει σε μεγάλη εκτίμηση τον εαυτό του.
Άντρας, γυναίκα ή και τα δύο.

Και ξεκίνα την παρατήρηση. Απο πάνω έως κάτω.
Πλησίασε το κεφάλι κοντά στον καθρέφτη και δες τις αρχές φαλάκρας.
Γύρνα το λίγο στο πλάι για να δεις τα σημάδια απο τα σπυράκια που αποφάσισαν να μείνουν παραπάνω καιρό απ’ότι πρέπει.
Δες τη μύτη σου, τα αυτιά σου, το πηγούνι σου, το στήθος σου, την κοιλιά σου, την κυτταρίτιδα σου, τα στραβά πόδια σου.
Σ’αρέσουν;
Ε δε νομίζω να απαντήσεις ναι σε όλα όσο ψωνάκι και αν είσαι.
Αφού κάνεις πλαστικές, βάζεις μεικ απ, δίαιτα, κρέμες.
Για τη χαζομάρα που σε δέρνει όμως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Οι άνθρωποι είναι όμορφοι γι’αυτά που έχουν.

Και δεν το λέω τετριμενοφιλοσοφικοπαρηγορητικά.
Έτσι είναι. Απλά, πρακτικά, ωμά, σεξουαλικά.
Δεν το λέω με την έννοια “Ντάξει η γκόμενα μου έχει μεγάλη μύτη αλλά δε με πολυενοχλεί, οπότε ας της κάνω κανένα κοπλιμέντο να νιώσει καλύτερα”.
Το λέω με την έννοια “Αν δεν είχες λίγη κυτταρίτιδα, λίγο στραβά δόντια, κοντά νύχια και ήξερες τις πρωτεύουσες όλων των κρατών της Αφρικής δε θα με αρρώσταινες τόσο”.
Αναρωτιέμαι αν εγώ είμαι λίγο ανωμαλάκι και μου αρέσουν γενικά οι γκόμενες με στραβά πόδια, μεγάλα ροζ μάγουλα και μέσα στην ανασφάλεια ή απλά κάτι ένιωθα για σένα και μου άρεσαν τα πάντα.
Δεν ξέρω την απάντηση και ούτε με νοιάζει να τη μάθω.