Το βαγόνι του ηλεκτρικού περνάει πάνω από τον Άγιο Ελευθέριο και είναι σαν το τρενάκι του λούνα πάρκ. Κοιτάς κάτω και παρατηρείς τους ανθρώπους, στους τοίχους τις μουτζουρωμένες σκέψεις. Είναι σαν ενα κοινωνικό λεύκωμα. Μέσα από συνθήματα και ταγκιές, μπορώ και διεισδύω σε περιθωριακά κεφάλια. Άνθρωποι που ποτέ δεν θα με έκαναν παρέα, μου ανοίγονται και μού λένε τι σκέφτονται. Οι άστεγοι που παρακαλάνε για τον οβολό μου, μού υπενθυμίζουν το πόσο τυχερός είμαι. Αν δεν ήταν αυτοί, θα είχα γίνει μεγαλύτερο αλαζονικό γουρούνι που καταναλώνει. Οι γκόμενες με κωλοτουπέ, ομορφαίνουν τις άφτιαχτες κοπέλες πού τόση ώρα δεν είχα προσέξει. Οι γιάπηδες με κάνουν και αγαπώ τη δουλειά μου πιο πολύ. Το μωρό της διπλανής που τσιρίζει στο εστιατόριο, μου λέει στη γλώσσα του να ζήσω το τώρα ακόμα πιο έντονα, γιατί μετά θα ακολουθήσουν οι ευθύνες. Το παιδάκι με το ακορντεόν που παίζει πάνω από το πιάτο μου, αντί να πηγαίνει σχολείο, μού τραγουδάει πως είναι εύκολο να μάθεις ένα τόσο πολύπλοκο μουσικό όργανο ακόμα κι αν είσαι 8 και δεν έχεις περάσει ούτε απ’ έξω από ωδείο. Να πιστεύω στις δυνατότητές μου.
Υπάρχει ομορφιά, και μάτια που δεν θέλουν να την δουν. Τέλος.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου