Μαζί σου μεγάλωσα. Αυτό δεν αλλάζει πια. Δεν θα ξαναγίνει κανείς μας 20 χρονών, ποτέ. Και ό,τι ηλικία και να φτάσουμε, και γεροντάκια πια να γίνουμε, για όταν ήμασταν 20 και 25 θα μας λένε και θα αναπολούμε. Τα φοιτητικά, ανέμελα χρόνια. Τα αθώα χρόνια. Μπορεί αύριο να ερωτευτούμε τον μεγάλο έρωτα της ζωής μας. Μεθαύριο να πιάσουμε την καρέκλα του διευθυντή, και την παραεπόμενη να φέρουμε στον κόσμο ένα παιδί. Όπως και να ‘χει, τα πιο ακμαία χρόνια της ζωής μας, τα ζήσαμε μαζί. Μαζί τα φάγαμε, καρδιά μου.
Και αυτό δεν αλλάζει.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου