“Πολλές φορές μένει κάποιος πίσω και περιμένει ένα σημαντικό πρόσωπο της ζωής του που έφυγε…
Αξίζει όμως;
Γιατί η σκέψη ίσως είναι αυτό που κάνει το μεγαλύτερο κακό σ’εκείνον που έμεινε πίσω…”
Αυτό το είχα δει κάπου γραμμένο. Ψάχνω πολύ καιρό την απάντηση, αλλά δεν τη βρίσκω… Βασικά, νομίζω ότι δεν υπάρχει αντικειμενική και σωστή απάντηση… Την απάντηση τη γνωρίζει ο καθένας μας μέσα του και κανένας άλλος…
Αν η απάντηση τελικά ήταν όχι και περίμενες αλλά δεν ήρθε, τότε δεν έκανες λάθος. Γιατί για σένα άξιζε. Απλά ρίσκαρες και έχασες, έτσι είναι η ζωή ακόμα και σε πιο ασήμαντα πράγματα από αυτό.
Αν η απάντηση τελικά ήταν ναι, τότε σίγουρα δε θα το μετανιώσεις που δε βιάστηκες να προχωρήσεις και να ρουφήξεις το ‘μεδούλι’ της ζωής… Που ίσως αποδειχτεί και ένας λαμπερός άδειος κουβάς. Ίσως γίνεις πραγματικά ευτυχισμένος.
Πως θα ήταν η ζωή μας άραγε, χωρίς τα πιο σημαντικά μας πρόσωπα να πρωταγωνιστούν σ’αυτήν;
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου