Όλοι διατηρούμε έναν τίτλο άτυπα. Ο σοβαρός, ο πλακατζής, ο πολλά βαρύς, το κοροϊδάκι. Και επειδή με τα χρόνια έχουμε βολευτεί και μας αρέσει που μας αποδέχονται οι άλλοι έτσι όπως είμαστε, τον συντηρούμε αυτόν τον τίτλο. Είναι μερικές φορές, που μέσα μας ξέρουμε, ότι μας αρέσει κάτι που δεν συνάδει με την εικόνα που έχουμε προς τα έξω. Και αν διαλέξουμε να το κάνουμε στα φανερά, θα μας παρεξηγήσουν, θα μας κοιτάξουν, θα μας κράξουν, θα μας ρωτήσουν, θα γίνει θέμα συζήτησης, και γι’ αυτό δεν ξεφεύγουμε ποτέ από την πορεία μας. Έχουμε την ίδια συμπεριφορά που είχαμε και πέρυσι αλλά και πριν 10 χρόνια. Ο ψαγμένος, ο σταρχιδιστής, η μοιραία.
Γίναμε 25 χρονών και ακόμα μας νοιάζει η γνώμη του άλλου. Ντυνόμαστε για τους άλλους, πάμε στα μαγαζιά για να μας δουν, αγοράζουμε για να δειχτούμε, σ’ ένα κυνήγι μαγισσών είμαστε παγιδευμένοι.
Αν δεν μπορείς να πας για καφέ με φόρμα, αν δεν βγαίνεις ποτέ έξω από το σπίτι σου χωρίς ζελέ, αν δεν πας ούτε μέχρι το περίπτερο χωρίς τακούνια, αν δεν μπορείς να φορέσεις 2 μέρες σερί την ίδια μπλούζα, αν δεν τραγουδήσεις επειδή είσαι φάλτσος, αν δεν φοράς φούστα επειδή αφησες αξύριστα τα πόδια σου 3 μέρες, τότε συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να σε πάρω στα σοβαρά σε ό,τι σοβαρό κι αν μού πεις. Όσο θα μου μιλάς, θα έχω στο μυαλό μου συνεχώς την άποψη ότι είσαι ένας αδύναμος χαρακτήρας, που ό,τι και να μού πεις, δεν θα τα κάνεις ποτέ πράξη. Ναι, θα είμαι αλληλέγγυος και συγκαταβατικός στην αδυναμία σου, γιατί ανθρώπινη είναι, αλλά στα σοβαρά να σε πάρω, όχι.
Πρέπει να γαμάμε τα πρέπει.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου