Σαν από παλιά…

Αμηχανία. Συζητήσεις άσχετες, τυπικές. Πάγος που περιμένει να σπάσει.
Δε ξέρει κανείς μας πώς να αντιδράσει. Τι να πει. Πώς να φερθεί.
Ένα τυχαίο πείραγμα αρκεί. Μια ζεστή αγκαλιά ακολουθεί.
Η αμηχανία εξαφανίζεται και όλα μοιάζουν πάλι ίδια. Όπως παλιά.
Ο ένας αγκαλιάζει τον άλλον σφιχτά σαν να είναι η τελευταία φορά.
Θέλω να σου πω, σ’αγαπώ. Διστάζω. Νιώθω ότι το ίδιο θες να πεις και εσύ.
Διστάζεις. Μα σε κοιτώ με κοιτάς και είναι σαν να λέμε χίλια σ’αγαπώ. Σαν να τα λέμε όλα σιωπηλά. Μόνο ο ήχος μιας χαζής ταινίας στην τηλεόραση ακούγεται και τα ξύλα που ετοιμάζονται να καούν.
Κάποια στιγμή σου ξεφεύγει ένα ‘αγάπη μου’…ποτέ πριν δε μ’άρεσαν  τόσο πολύ αυτές οι δυο λέξεις. Ποτέ πριν δεν εκτίμησα τόσο πολύ το νόημα τους.
Είμαστε αγκαλιά, χαζεύουμε τη φωτιά όλη τη νύκτα. Ακούμε το θόρυβο της. Αγκαλιαζόμαστε όλο και πιο σφιχτά. Σε φιλάω γλυκά. Μου χαμογελάς.
Ο χρόνος είναι σαν να έχει σταματήσει. Τίποτα δεν έχει αξία όσο η στιγμή αυτή. Ευτυχία.

Χίλιες αγκαλιές και χίλια χάδια, όλη τη νύκτα…
Σαν από παλιά…