«Γιορτές»

Από μικρός θυμάμαι δεν μου άρεσαν οι γιορτές. Δεν τις συμπάθησα ποτέ. Όχι επειδή είμαι καταθλιπτικός ή αγοραφοβικός, αλλά επειδή γνωρίζω τι θα γίνει πάλι αυτό το «εορταστικό» δεκαπενθήμερο…
Τα κανάλια θα αρχίσουν πάλι τους τεράστιους τηλεμαραθώνιους για παιδιά, με διαφημίσεις εκατομμυρίων και διάσημους νεόπλουτους καλεσμένους,  που ίσως ξοδέψουν μερικές χιλιάδες ευρο από τα εκατομμύρια τους και που σίγουρα θα δακρύσουν στη θέα κάποιου δραματικού βίντεο με παιδιά της Αφρικής σε πλήρη εξαθλίωση… Είναι πιασάρικο βλέπετε, το να μαζεύεις χρήματα για τα παιδιά και το να κλαις επειδή πεινάνε…
Όλοι μας θα περάσουμε οικογενειακές στιγμές. Είναι υποχρεωτικό σχεδόν, να περάσουμε τις γιορτές με την οικογένεια μας. Θα καθίσουμε στο γιορτινό τραπέζι με τους γονείς μας, γιατί αν δεν τους επισκεφτούμε θα τους στενοχωρήσουμε. Θα θυμηθούμε τις γιαγιάδες και τους παππούδες μας, που όλο το χρόνο τους έχουμε γραμμένους. Θα βγούμε έξω με το εκπληκτικό γυάλινο χαμόγελο μας και θα ανταλλάσουμε τα συνηθισμένα υποχρεωτικά φιλια… Αυτές τις μέρες, τι «γιορτινές» μέρες, θα πρέπει να νιώθουμε ξεχωριστά γιατί είναι μέρες «αγάπης»…

Όλα τα παραπάνω μού ανεβάζουν την διάθεση μου για εμετό στα κόκκινα…
Γιατί αυτός είναι ο κόσμος που φτιάξατε και για μένα, χωρίς να με ρωτήσετε… Είναι όμως οι δικές σας συνήθειες και ο δικός σας κόσμος…

Στον δικό μου κόσμο, δεν υπάρχουν «ξεχωριστές» μέρες…
Η αγάπη δεν κρατάει δεκαπέντε μέρες…
Τα παιδιά δε χρειάζονται τα δάκρυα σας μόνο τα Χριστούγεννα…
Δε θέλω να με φιλήσεις όταν αλλάζει ο χρόνος, γιατί ξέρω ότι δε με φίλησες χτες και δε θα με φιλήσεις ούτε αύριο… Δε θέλω μόνο το Πρωτοχρονιάτικο  φιλί σου…
Δε θέλω να βγαίνεις έξω με το εορταστικό σου χαμόγελο μόνο για αυτές τις  μέρες…
Και δε θέλω οι δικοί μου να νιώθουν άσχημα που δεν είμαι μαζί τους τις γιορτές. Θέλω να εκτιμούν την παρουσία μου το ίδιο, όλες τις μέρες…

Συγχωρέστε με, αλλά προτιμώ το δικό μου κόσμο…