Ο ύπνος είναι ένα κακό πράγμα. Ο ύπνος είναι μια ασθένεια. Μια ύπουλη σοβαρή αρρώστια. Από μικρός πάσχω από αυτήν τη μαλακία. Πολλοί λένε ότι είναι απόλαυση. Τον συγκρίνουν με το σεξ ή τη σοκολάτα ή, με το σεξ με σοκολάτα. Εγώ εύχομαι να μην υπήρχε καν. Απαιτείται, λέει, για την αναγέννηση των κυττάρων μας και για να πάρουμε ενέργεια. Συγγνώμη, γι' αυτόν τον λόγο δεν τρώμε σαν τα μουσκάρια; Ας αποφασίσουμε, φαγητό ή ύπνος; Τι διάολο, τόσο ενέργεια χρειαζόμαστε για να καθόμαστε στην τελική σε έναν υπολογιστή και να κλικάρουμε στο facebook;
Είναι αδιέξοδο όπως και να το σκεφτώ. Αν είμαι χαρούμενος, αλλα "πρέπει" να κοιμηθώ, θα πρέπει να σταματήσω αυτά που με χαροποιούν, να κάνω ένα διάλειμμα από αυτά, και να πέσω σε μία λήθη αμφιβόλου ποιότητας. Αναγκάζομαι να διακόψω τη χαρά μου.
Αν είμαι δυστυχισμένος και είναι ώρα να κοιμηθώ, δεν θα τα καταφέρω, γιατί μόλις πέσω στο κρεβάτι θα σκέφτομαι τους λόγους που δεν είμαι καλά, και τι πρέπει να αλλάξω στη ζωή μου, και θα παίζει το φιλμάκι στο μυαλό μου. Και φυσικά δεν μπορώ να κάνω κάτι τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορώ να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου, γιατί είμαι σε ένα κρεβάτι και πρέπει να κοιμηθώ.
Αυτό το πρέπει με σκοτώνει στα αλήθεια. Το γεγονός ότι χρειάζομαι τουλάχιστον 5-6 ώρες για να την παλεύει ο οργανισμός μου. Το γεγονός ότι μπορώ να υπολογίσω πόσες ώρες θα πρέπει να κοιμηθώ και τι ώρα να ξυπνήσω για να είμαι παραγωγικός την επόμενη μέρα και όχι ζόμπι. Και αν έχω την επόμενη μέρα μια δουλειά μια συγκεκριμένη ώρα, υπάρχει αντίστροφη μέτρηση το προηγούμενο βράδυ. Λέω: "μεγάλε, αύριο πρέπει να ξυπνήσεις 10. Τώρα είναι 4, αν τα καταφέρεις να σε πάρει ο ύπνος τώρα, θα κοιμηθείς 6 ώρες. Καλά είσαι." Και μετά από λίγο λέω: "μεγάλε, τώρα πήγε 5. Άντε καλά, κοιμήσου τώρα έστω και 5ωράκι". Σε λίγο λέω: "Φίλε, θα έχεις πρόβλημα. Έχει πάει 6. Και τώρα να κοιμηθείς θα κοιμηθείς μόνο ένα 4ωράκι. Δεν θα σού φτάσει. Αύριο θα κουτουλάς στη δουλειά. Σκατά θα τα κάνεις". Για να φτάσει 8 η ώρα και να μού πω: "Ντάξει, μπουρδέλο τα έκανες πάλι σήμερα. Είτε κοιμηθείς τώρα, είτε όχι, τα ίδια σκατά είναι. Κάνε ό,τι γουστάρεις τώρα πια, μαλάκα". Και τότε καταφέρνω και αφήνομαι γλυκά στην αγκαλιά του Μορφέα και κοιμάμαι σαν αγγελούδι για ένα καταπληκτικό δίωρο.
Το θέμα είναι ότι μετά δεν θα θέλω να ξυπνήσω. Εκείνη την στιγμή θα τον λατρεύω τον ύπνο. Και αν όντως έρθει κάποιος στις 10 και μού πει, θες σοκολάτα, σεξ, σοκολάτα-με-σεξ, ή ύπνο, θα επιλέξω ύπνο. Τώρα τούς νιώθω τους άλλους.
Έχω πρόβλημα με το να με πάρει ο ύπνος.
Αυτόν τον καιρό δουλεύω από το σπίτι. Έχω να παραδώσω ένα project και θεωρητικά δεν έχω συγκεκριμένα ωράρια να με πιέζουν. Το άγχος όμως της δουλειάς, για το αν θα τα καταφέρω, αν θα βγει καλό, η άρνηση που με πιάνει και όλα αυτά τα ωραία συναισθήματα, έχουν σαν αποτέλεσμα να γιγαντώνουν την αναβλητικότητα και να ισοπεδώνουν την αυτοπειθαρχία μου. Αποτέλεσμα, να κοιμάμαι για βράδυ στις 2 το μεσημέρι και να ξυπνάω για πρωί στις 9 το βράδυ. Κι ας έχω κοιμηθεί 7 ώρες, ξυπνάω μουδιασμένος με κωλοδιάθεση, με μια ξεκούραστη κούραση σε όλο το σώμα και δημιουργικότητα στο πάτωμα.
Είναι και ο χειμώνας, με τις λίγες ώρες φως. Την προηγούμενη βδομάδα, άντε να είδα φως 10 ώρες σύνολο. Αν κοιμάσαι 7 το πρωί, κάτι που είναι πιο φυσιολογικό για μένα, ξυπνάς 3, αλλά 5 νυχτώνει. Μαλακία. Και είναι μεγάλο βασανιστήριο να βλέπεις μόνο χαμηλό τεχνητό φωτισμό σε ένα διαμερισματάκι, μόνος, και ύπο αυτές τις συνθήκες να ξεδιπλώσεις το καλλιτεχνικό σου ταλέντο.
Είναι το κωλοάγχος, το ηλίθιο το κεφάλι μου που σκέφτεται μαλακισμένα. Δεν με αφήνει σε ησυχία. Πάντα θα αγχωθώ, θα σκεφτώ ότι θα πάει στραβά, θα με πιάσει η καταθλιψούλα ότι "τι νόημα έχουν όλα" και "αν αξίζει αυτό και εκείνο" και τρέχα γύρευε. Και σκέψεις, αναπολήσεις στο παρελθόν και φοβίες για το μέλλον.
Και λες, δεν πίνω να ξεχάσω, να ανέβει το κέφι και να κοιμηθώ και πιο καλά; Αλλά για να πιω και να κοιμηθώ σαν πουλάκι, θα πρέπει να πιω τόσο ώστε την επόμενη μέρα θα έχω στανταράκι το χανγκοβεράκι. Άρα καίγεται μία μέρα πάλι που δεν θα μπορώ να δουλέψω. Και το σκέφτεσαι και τρελαίνεσαι ότι είσαι τόσο έρμαιο. Ότι δεν είσαι ικανός να κουμαντάρεις τον εαυτό σου. Ότι πάντα θα έχεις αυτό το πρόβλημα. Ότι όλοι γύρω σου θα κοιμούνται και εσύ θα τους χαζεύεις σαν χαζός και θα αναρωτιέσαι: Είμαι τρελός; Τι γαμώτο να αλλάξω; Θέλω κι εγώ να κοιμάμαι.
Είναι βασανιστήριο και δεν το καταλαβαίνουν εύκολα οι άλλοι. Όταν τους λέω κοιμήθηκα 10 το πρωί, σκέφτονται ότι έψαχνα γκομενάκια στο facebook, έκανα chat, έβλεπα ταινίες και τον έπαιζα. Και λένε α το μαλάκα. Είναι δύσκολο για κάποιον που δεν έχει πρόβλημα ύπνου, να κατανοήσει το πόσες σβούρες και στροφές ρίχνω, την προσπάθεια που καταβάλλω, το ζόρι που τραβάω. Το μόνο που θα πει είναι "κλείσε το λαπτοπ, κλείσε τα μάτια σου και χαλάρωσε και θα σε πάρει ο ύπνος". Ωχ, πώς δεν το ΄χα σκεφτεί τόσο καιρό; Φίλε είσαι ιδιοφυία.
Τίποτα. Ασ' το, γάμησέ το. Αυτό το ποστ είναι τόσο κουραστικό όσο και ο ύπνος μου. Συγχώρα με αλλά μόλις έχω ξυπνήσει στο πουθενά, ό,τι ώρα να 'ναι, δεν ξέρω αν είναι πρωί ή βράδυ για το σώμα μου. Αηδιασμένος και κουρασμένος. Έχω βαρεθεί.
Είναι αδιέξοδο όπως και να το σκεφτώ. Αν είμαι χαρούμενος, αλλα "πρέπει" να κοιμηθώ, θα πρέπει να σταματήσω αυτά που με χαροποιούν, να κάνω ένα διάλειμμα από αυτά, και να πέσω σε μία λήθη αμφιβόλου ποιότητας. Αναγκάζομαι να διακόψω τη χαρά μου.
Αν είμαι δυστυχισμένος και είναι ώρα να κοιμηθώ, δεν θα τα καταφέρω, γιατί μόλις πέσω στο κρεβάτι θα σκέφτομαι τους λόγους που δεν είμαι καλά, και τι πρέπει να αλλάξω στη ζωή μου, και θα παίζει το φιλμάκι στο μυαλό μου. Και φυσικά δεν μπορώ να κάνω κάτι τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορώ να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου, γιατί είμαι σε ένα κρεβάτι και πρέπει να κοιμηθώ.
Αυτό το πρέπει με σκοτώνει στα αλήθεια. Το γεγονός ότι χρειάζομαι τουλάχιστον 5-6 ώρες για να την παλεύει ο οργανισμός μου. Το γεγονός ότι μπορώ να υπολογίσω πόσες ώρες θα πρέπει να κοιμηθώ και τι ώρα να ξυπνήσω για να είμαι παραγωγικός την επόμενη μέρα και όχι ζόμπι. Και αν έχω την επόμενη μέρα μια δουλειά μια συγκεκριμένη ώρα, υπάρχει αντίστροφη μέτρηση το προηγούμενο βράδυ. Λέω: "μεγάλε, αύριο πρέπει να ξυπνήσεις 10. Τώρα είναι 4, αν τα καταφέρεις να σε πάρει ο ύπνος τώρα, θα κοιμηθείς 6 ώρες. Καλά είσαι." Και μετά από λίγο λέω: "μεγάλε, τώρα πήγε 5. Άντε καλά, κοιμήσου τώρα έστω και 5ωράκι". Σε λίγο λέω: "Φίλε, θα έχεις πρόβλημα. Έχει πάει 6. Και τώρα να κοιμηθείς θα κοιμηθείς μόνο ένα 4ωράκι. Δεν θα σού φτάσει. Αύριο θα κουτουλάς στη δουλειά. Σκατά θα τα κάνεις". Για να φτάσει 8 η ώρα και να μού πω: "Ντάξει, μπουρδέλο τα έκανες πάλι σήμερα. Είτε κοιμηθείς τώρα, είτε όχι, τα ίδια σκατά είναι. Κάνε ό,τι γουστάρεις τώρα πια, μαλάκα". Και τότε καταφέρνω και αφήνομαι γλυκά στην αγκαλιά του Μορφέα και κοιμάμαι σαν αγγελούδι για ένα καταπληκτικό δίωρο.
Το θέμα είναι ότι μετά δεν θα θέλω να ξυπνήσω. Εκείνη την στιγμή θα τον λατρεύω τον ύπνο. Και αν όντως έρθει κάποιος στις 10 και μού πει, θες σοκολάτα, σεξ, σοκολάτα-με-σεξ, ή ύπνο, θα επιλέξω ύπνο. Τώρα τούς νιώθω τους άλλους.
Έχω πρόβλημα με το να με πάρει ο ύπνος.
Αυτόν τον καιρό δουλεύω από το σπίτι. Έχω να παραδώσω ένα project και θεωρητικά δεν έχω συγκεκριμένα ωράρια να με πιέζουν. Το άγχος όμως της δουλειάς, για το αν θα τα καταφέρω, αν θα βγει καλό, η άρνηση που με πιάνει και όλα αυτά τα ωραία συναισθήματα, έχουν σαν αποτέλεσμα να γιγαντώνουν την αναβλητικότητα και να ισοπεδώνουν την αυτοπειθαρχία μου. Αποτέλεσμα, να κοιμάμαι για βράδυ στις 2 το μεσημέρι και να ξυπνάω για πρωί στις 9 το βράδυ. Κι ας έχω κοιμηθεί 7 ώρες, ξυπνάω μουδιασμένος με κωλοδιάθεση, με μια ξεκούραστη κούραση σε όλο το σώμα και δημιουργικότητα στο πάτωμα.
Είναι και ο χειμώνας, με τις λίγες ώρες φως. Την προηγούμενη βδομάδα, άντε να είδα φως 10 ώρες σύνολο. Αν κοιμάσαι 7 το πρωί, κάτι που είναι πιο φυσιολογικό για μένα, ξυπνάς 3, αλλά 5 νυχτώνει. Μαλακία. Και είναι μεγάλο βασανιστήριο να βλέπεις μόνο χαμηλό τεχνητό φωτισμό σε ένα διαμερισματάκι, μόνος, και ύπο αυτές τις συνθήκες να ξεδιπλώσεις το καλλιτεχνικό σου ταλέντο.
Είναι το κωλοάγχος, το ηλίθιο το κεφάλι μου που σκέφτεται μαλακισμένα. Δεν με αφήνει σε ησυχία. Πάντα θα αγχωθώ, θα σκεφτώ ότι θα πάει στραβά, θα με πιάσει η καταθλιψούλα ότι "τι νόημα έχουν όλα" και "αν αξίζει αυτό και εκείνο" και τρέχα γύρευε. Και σκέψεις, αναπολήσεις στο παρελθόν και φοβίες για το μέλλον.
Και λες, δεν πίνω να ξεχάσω, να ανέβει το κέφι και να κοιμηθώ και πιο καλά; Αλλά για να πιω και να κοιμηθώ σαν πουλάκι, θα πρέπει να πιω τόσο ώστε την επόμενη μέρα θα έχω στανταράκι το χανγκοβεράκι. Άρα καίγεται μία μέρα πάλι που δεν θα μπορώ να δουλέψω. Και το σκέφτεσαι και τρελαίνεσαι ότι είσαι τόσο έρμαιο. Ότι δεν είσαι ικανός να κουμαντάρεις τον εαυτό σου. Ότι πάντα θα έχεις αυτό το πρόβλημα. Ότι όλοι γύρω σου θα κοιμούνται και εσύ θα τους χαζεύεις σαν χαζός και θα αναρωτιέσαι: Είμαι τρελός; Τι γαμώτο να αλλάξω; Θέλω κι εγώ να κοιμάμαι.
Είναι βασανιστήριο και δεν το καταλαβαίνουν εύκολα οι άλλοι. Όταν τους λέω κοιμήθηκα 10 το πρωί, σκέφτονται ότι έψαχνα γκομενάκια στο facebook, έκανα chat, έβλεπα ταινίες και τον έπαιζα. Και λένε α το μαλάκα. Είναι δύσκολο για κάποιον που δεν έχει πρόβλημα ύπνου, να κατανοήσει το πόσες σβούρες και στροφές ρίχνω, την προσπάθεια που καταβάλλω, το ζόρι που τραβάω. Το μόνο που θα πει είναι "κλείσε το λαπτοπ, κλείσε τα μάτια σου και χαλάρωσε και θα σε πάρει ο ύπνος". Ωχ, πώς δεν το ΄χα σκεφτεί τόσο καιρό; Φίλε είσαι ιδιοφυία.
Τίποτα. Ασ' το, γάμησέ το. Αυτό το ποστ είναι τόσο κουραστικό όσο και ο ύπνος μου. Συγχώρα με αλλά μόλις έχω ξυπνήσει στο πουθενά, ό,τι ώρα να 'ναι, δεν ξέρω αν είναι πρωί ή βράδυ για το σώμα μου. Αηδιασμένος και κουρασμένος. Έχω βαρεθεί.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου