Σήμερα ο αδερφός μου έγινε 18.
Χάρηκα που ήμουν μαζί του απόψε.
Κάναμε μια ωραία συζήτηση, για γκόμενες, φίλους, τους γονείς μας, διάφορα.
Μου είπε ότι από πολύ μικρός ανυπομονούσε να φτάσει στα 18.
Τον ρώτησα πως νιώθει τώρα που έφτασε και μου απάντησε, "Νιώθω ότι έφτασα πάρα πολύ γρήγορα, μακάρι να μην βιαζόμουν τόσο."
Ακριβώς το ίδιο λάθος έκανα κι εγώ και μάλλον πάρα πολλοί άλλοι.
Βιαζόμαστε να καταφέρουμε κάτι και πάνω στην αγωνία και το άγχος μας δεν το ευχαριστιόμαστε.
Δεν είναι το ίδιο γλυκιά η γεύση της επιτυχίας όταν δε θυμάσαι ή δε θες να θυμάσαι πως έφτασες σ'αυτήν.
Χάρηκα που ήμουν μαζί του απόψε.
Κάναμε μια ωραία συζήτηση, για γκόμενες, φίλους, τους γονείς μας, διάφορα.
Μου είπε ότι από πολύ μικρός ανυπομονούσε να φτάσει στα 18.
Τον ρώτησα πως νιώθει τώρα που έφτασε και μου απάντησε, "Νιώθω ότι έφτασα πάρα πολύ γρήγορα, μακάρι να μην βιαζόμουν τόσο."
Ακριβώς το ίδιο λάθος έκανα κι εγώ και μάλλον πάρα πολλοί άλλοι.
Βιαζόμαστε να καταφέρουμε κάτι και πάνω στην αγωνία και το άγχος μας δεν το ευχαριστιόμαστε.
Δεν είναι το ίδιο γλυκιά η γεύση της επιτυχίας όταν δε θυμάσαι ή δε θες να θυμάσαι πως έφτασες σ'αυτήν.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου