δύο χέρια

Κάποιους ανθρώπους τους συμπαθείς από την πρώτη στιγμή που τους βλέπεις. Δεν ξέρεις τίποτα γι'αυτούς και όμως τους συμπαθείς.
Ίσως το πράο βλέμμα, οι ήρεμες κινήσεις, το χαμόγελο.
Και δεν τους γνωρίζεις ποτέ. Και τους συμπαθείς ακόμα περισσότερο.
Ένας τέτοιος άνθρωπος για μένα ήταν ο Θανάσης Βέγγος.
Σχεδόν δεν έχω δει ποτέ ταινία του και δε με νοιάζει να δω.
Ένα βραβείο πήγαινε να πάρει και το ευχαριστιόμουνα περισσότερο από το να το έπαιρνα εγώ.

Τον θυμήθηκα ξανά επειδή ήρθε στη μνήμη μου πάλι μια φράση που τη νιώθω όλο και περισσότερο με τα χρόνια
και ας με κοροιδεύουν οι φίλοι μου ότι γέρασα, ότι σάπισα και θέλω γάμους και παιδιά.
Στην ουσία θέλω και εγώ δυό χέρια.

"Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια.
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις."
Θανάσης Βέγγος