Εκεί που έπινα τη μπύρα με την παρέα μου, γυρίζω και σε βλέπω. Πόσα χρόνια έχουν περάσει; Ξαφνικά εκατομμύρια εικόνες παίζουν στο μυαλό από εκείνη την εποχή. Ένας τρελός έρωτας, κρυφτό και ψέμματα, ξενύχτια μαζί, βόλτες. Καρδιοχτύπι και αγωνία. Ήσουν το κορίτσι μου, για λίγο. Και μετά πόνος. Ανησυχία! Γιατί να έπρεπε να τελειώσει έτσι όλο αυτό; Πώς βγήκες από τη ζωή μου;
Κι όμως εκείνο το άτομο των αναμνήσεων και αυτό που βλέπω απέναντί μου απόψε, μοιάζουν να είναι δύο τελείως διαφορετικά πρόσωπα. Σαν να βρήκα μια γυναίκα που σου μοιάζει, αλλά δεν είσαι εσύ. "Γεια! Τι κάνεις;" θα μου πεις με εκείνο το καρφιτσωμένο χαμόγελο "δεξιώσεων" και θα προσπεράσεις. Γιατί όμως συνέβη αυτό; Μα πολύ απλά γιατί είμαστε πια Δύο Ξένοι.
Κι όμως εκείνο το άτομο των αναμνήσεων και αυτό που βλέπω απέναντί μου απόψε, μοιάζουν να είναι δύο τελείως διαφορετικά πρόσωπα. Σαν να βρήκα μια γυναίκα που σου μοιάζει, αλλά δεν είσαι εσύ. "Γεια! Τι κάνεις;" θα μου πεις με εκείνο το καρφιτσωμένο χαμόγελο "δεξιώσεων" και θα προσπεράσεις. Γιατί όμως συνέβη αυτό; Μα πολύ απλά γιατί είμαστε πια Δύο Ξένοι.
2 σχόλια:
δυο ξένοι που κάποτε έζησαν και μοιράστηκαν πολλά:|
υπέροχη ζωή,ε;
υπέροχη δε λες τίποτα..
Δημοσίευση σχολίου