Εραστής της ελευθερίας

“Εραστής της ελευθερίας”, αυτός ήταν ο πιο όμορφος χαρακτηρισμός που βρήκα όταν έψαξα και διάβασα για σένα. Αυτός είναι που σού αξίζει.
Δε σε γνώρισα ποτέ. Δε σε συνάντησα ποτέ. Μα τώρα είναι πια αργά για να γίνει.
Σε θαύμασα, ξέρεις. Με συγκλόνισες και με εξόργισες ταυτόχρονα με την πράξη σου.
Μια πράξη απόλυτα ειλικρινή, με δύναμη ψυχής.
Απαιτούσες αξιοπρέπεια. Τίποτα παραπάνω.
Απαιτούσες να μην αναγκαστείς να ψάχνεις στα σκουπίδια για να τραφείς.
Έψαξες για αυτήν όμως σε λάθος μέρος. Στη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, τώρα βρίσκεται μια απέραντη χωματερή. Μια απέραντη χωματερή με σκουπίδια ανθρώπων που διαφεντεύουν τις τύχες μας, μαζί και την δική σου.
Το κατάλαβες και έφυγες μακριά. Ελεύθερος, όπως πάντα ονειρευόσουν.
Ελεύθερος μπροστά στο μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου, το θάνατο.
Μόνο δέος μπορεί να προκαλεί μια τέτοια πράξη όταν γίνεται απόλυτα συνειδητά.  
Λυπάμαι μόνο που δεν πήρες και μερικούς «προδότες» (όπως έγραψες στο μήνυμα σου) μαζί σου. Που όντως αξίζανε αυτή τη στιγμή να βρίσκονται στη θέση σου.
Καλύτερα έτσι όμως, γιατί έτσι το μήνυμά σου είναι ξεκάθαρο. Αλλιώς θα κάνανε άγαλμα του προδότη στη μέση της πλατείας Συντάγματος και εσένα θα σ’έβγαζαν τρελό.