δήθεν

Πήγα σήμερα σε ένα μαγαζί για φαγητό στα Εξάρχεια. Από αυτά τα εναλλακτικά μαγειρεία-εστιατόρια, που υπάρχουν στην περιοχή. Urban διακόσμηση, ψαγμένη ξένη μουσική, λίγο ψιλοχύμα όλα. Και ξέρεις πως είναι και τα Εξάρχεια. Όλοι πολύ κουλ, όλοι πολύ ανοιχτόμυαλοι, όλοι αντικαθεστωτικοί, όλοι αλληλέγγυοι στον πλησίον τους. 

Δύο κλασικά τέτοια παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, γύρω στα 30, δούλευαν στο μαγαζί. Χαλαρό ντύσιμο, σκουλαρίκι και τατού, μάλλια αφημένα στην τύχη τους. Ρώτησα πολύ ευγενικά το αγόρι, τι φαγητά υπάρχουν. Αν και τα βλέπεις μπροστά σου τα ταψιά, δεν μπορείς να ξέρεις αν αυτό το άσπρο είναι κρέμα γάλακτος ή σάλτσα γαρίδας. Πάντα κάνω αυτή την ερώτηση στα μαγειρεία, τα οποία τιμώ εδώ και χρόνια πάρα πολύ τακτικά. Και πάντα όλοι αρχίζουν με την σειρά και σού λένε τι πιάτο είναι το καθένα. Όμως, όχι, αυτός ο πιτσιρικάς, θεώρησε ότι του βίαζα το κεκτημένο δικαίωμά του να κάτσει να ξύσει το παπάρι του και έτσι μού απάντησε: "Πες ποιο δεν καταλαβαίνεις, να σού πω". 

Κατάλαβα λέω, μπλέξαμε με καθυστερημένο. Κάτσε να ρωτήσω την κοπελίτσα. Μια από τα ίδια και αυτή. Πιο ξινομούνα πεθαίνεις. Ήθελε τόσο να με ξεπετάξει. Δεν με κοίταξε ποτέ στα μάτια. Σαν τον χειρότερο δημόσιο υπάλληλο. Λες και το μαγειρείο ήταν του δημοσίου. Ή λες και πήγα και τούς ζήτησα να τούς γαμήσω, να με πληρώσουν, και να μού βάλουν και ένα μοσχαράκι με πατάτες. 

Παιδάκια με τις τζίβες, καταλαβαίνω ότι ήταν δύσκολο να ξεκολλήσετε τους κώλους σας από τις πλατείες και να σβήσετε τους μπάφους για να δουλέψετε όπως όλοι οι άλλοι μικροαστοί. Το ξέρω ότι ντρέπεστε για το ότι δουλεύετε σε μία επιχείρηση που σκοπό έχει το κέρδος. Πού θα πρέπει να υπακούτε σε κάποιο αφεντικό. Πού θα πρέπει να τηρήσετε ένα ωράριο, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν θα μπορείτει να πίνετε μπύρες και δεν θα ακούτε ρέγκε. Το ξέρω είναι δύσκολο. Το ξέρω ότι σίγουρα δεν θα είσαι ευχαριστημένος και με τον μισθό σου. Και θα σού την σπάει ο συνάδελφός σου, ο αριστερούλης. Έχεις πολλά παράπονα για τα οποία θέλεις να λάβεις δράση, να ξεσηκωθείς, να φωνάξεις. Αλλά όπως και να 'χει....

όπως και να 'χει....

ΔΕΝ ΣΟΥ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ ΡΕ ΑΡΧΙΔΙ.

Κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και ψόφα. Κανείς δεν χρειάζεται, ούτε θέλει, έναν κατσούφη, γκρινιάρη, μίζερο επαναστάτη στη ζωή του. Την επόμενη μέρα που θα πας να πιάσεις την πηρούνα για να μαγειρέψεις, τρύπα το κεφάλι σου. Κάνεις κακό σε αυτόν τον κόσμο. 

Το φαγητό ήταν απαράδεκτο αλλά έτσι κι αλλιώς, πριν φάω την πρώτη μπουκιά του είχα ρίξει Χ. Ναι, η ευγένεια είναι το παν.

Ύστερα πήγα στην Ομόνοια, πίσω από την πλατεία, σε ένα λουκουμάδικο. Ο ιδιοκτήτης, ένας μεροκαματιάρης γύρω στα 50, διατηρεί χρόνια το κατάστημα εκεί. Φαντάσου πόσα πράγματα έχει δει να συμβαίνουν. Έλληνα δεν είδα να περνάει από το δρόμο. Μη πρεζάκι, επίσης. Παρ' όλα αυτά, με το που μπήκα, ήταν ευγενέστατος και χαμογελαστός. Τον ρώτησα πώς σερβίρονται οι λουκουμάδες, και μού εξήγησε. Ύστερα μού είπε και χαρούμενες ιστορίες. Ύστερα μού ευχήθηκε να είμαι καλά και καλή συνέχεια. 

Μάντεψε ποιος θα με έχει αύριο πελάτη.