Ανάσταση

Πάντα είχαμε μια ιδιαίτερη σχέση εμείς οι δύο. Μια πιο ροκ σχέση από τα συνηθισμένα, τουλάχιστον έτσι το έβλεπα εγώ πάντα.
Ποτέ δε σε φοβόμουν. Δε θα το ήθελες ούτε εσύ άλλωστε.
Πολλές φορές σε αμφισβητώ, αγανακτώ και διαφωνώ μαζί σου σε πολλά.

Άλλες φορές ζητώ τη συμβουλή και τη βοήθειά σου.
Πάντα σε σεβόμουν και σε σέβομαι, όπως θα έκανα και σε έναν πολύ καλό μου φίλο. Γιατί έτσι σε αντιμετώπιζα πάντα, σαν φίλο. Με τον δικό μου τρόπο, χωρίς πρέπει και φοβίες. Με τα παπαδίστικα και τα εκκλησιαστικά πάντα έκανα εμετό, το ξέρεις καλά.
Το ίδιο και με τους θεοσεβούμενους και θεοφοβούμενους. Το ίδιο και με τους ρασοφόρους. Γενικά με όλους όσους σε επικαλούνται, κάνουν τα τυπικά χριστιανικά τους καθήκοντα, χτίζουν εκκλησίες, προσκυνούν και μετά παίρνουν αυθόρμητα και από μόνοι τους ένα τεράστιο άλλοθι για να καταδυναστεύουν τον κόσμο.
Όχι, προτιμώ να είμαι βλάσφημος. Ο χειρότερος χριστιανός στη γη. Να σε βρίζω κάθε μέρα και να τα λέμε σαν φιλαράκια, όπως μόνο εγώ και εσύ ξέρουμε και ας φαίνομαι στους υπόλοιπους γραφικότατος. Το προτιμώ απ’το να είμαι καλός χριστιανούλης και από πίσω να σκορπίζω όλα τα κακά του κόσμου…
Ξέρεις, στον κόσμο εδώ οι άνθρωποι που διαπράττουν κάτι άσχημο «συνήθως» φυλακίζονται. Δυστυχώς όμως δεν είναι οι μόνοι φυλακισμένοι σε αυτό το κόσμο.
Δεν είναι μόνο αυτοί που βρίσκονται πίσω από κάγκελα σε ένα μικρό δωματιάκι. Οι χειρότερες φυλακές είναι οι αόρατες. Είναι αυτές που έχουμε μέσα μας. Είναι αυτές που φυλακίζουν τη ψυχή μας. Είναι αυτές που δεν αφήνουν την ελπίδα μέσα μας να ανασάνει. Αυτές είναι οι χειρότερες, φιλαράκι μου. Το ξέρεις και εσύ καλά.
Μπορεί να βρίσκεσαι στις φυλακές Γκουαντάναμο και να νιώθεις ελεύθερος και ένας που ζει στο κέντρο της Αθήνας να αισθάνεται χειρότερα από εσένα.
Γι’αυτό και σήμερα μιας και η μέρα της αναστάσεώς σου είναι συμβολική, μόνο μια χάρη θα σου ζητήσω φιλαράκι μου…
Να δώσεις δύναμη στον καθένα μας, να σπάσει τα δεσμά της δικής του φυλακής…