δεινόσαυροι

Κάποιος με είχε ρωτήσει πριν χρόνια:

- "Αν μπορούσες να τηλεμεταφερθείς, αυτήν εδώ την στιγμή, σε ένα αστέρι που βρίσκεται 200 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας, και αν από εκεί κοιτούσες με ένα πολύ καλό τηλεσκόπιο πίσω τη Γη, τι θα έβλεπες;"
- "Δεν ξέρω, τι;", ρώτησα με απορία.
- "Δεινόσαυρους."

Ακόμα την σκέφτομαι αυτήν την ιστορία, και ακόμα με συγκλονίζει. Θεωρητικά ισχύει. Αυτό λέει η Φυσική. Δένει τόσο ρομαντικά το τώρα με το παρελθόν. Νιώθεις ότι ακόμα τίποτα δεν έχει χαθεί στο άπειρο.

Επιστήμονες όλου του κόσμου, βάλτε τα δυνατά σας, σάς παρακαλώ. Και εγώ δεν θα ζητήσω να ταξιδέψω τόσο μακριά. Στείλτε με σε ένα αστεράκι, 4-5 έτη φωτός μόνο μακριά από εδώ. Και με ένα ζευγάρι καλούτσικα κυάλια, εγώ θα μπορέσω να με ξαναδω να κοιμάμαι στην αγκαλιά σου, σ' ένα κατάστρωμα για Σαμοθράκη. Και μετά να το σκάμε από το κάμπινγκ για να κατηφορίσουμε στην παραλία. Και να λουζόμαστε στο θεοσκόταδο. Να σχεδιάζουμε τα αρχικά μας και αγάπη, στην παγωμένη άμμο. Να κρυώνουμε, αλλά να μην ξεκολλάμε, γιατί ο ένας είχε γίνει πια το μπουφάν του άλλου. Και μετά να ψάχνουμε κοχύλια αναμνηστικά, για να μην ξεχάσουμε ποτέ εκείνη τη βραδιά.

Αλλά, να. Περνάει ο καιρός, και ξεχνάω πώς είναι το να είμαστε μαζί. Και δεν θέλω να καταλήξουμε δεινόσαυροι.