δημήτρης

3 Iανουαρίου 2012 ήταν η τελευταία μέρα πού ήρθαμε όλοι σαν παρέα και σε είδαμε. Έβγαλα την καμερίτσα μου και αποθήκευσα εκεινη τη βραδιά. Ήταν όμορφα πολύ. Είχαμε ανέβει στην πίστα και τραγουδούσαμε μαζί σου στα 2 μέτρα. Θυμάστε;

Μπορεί να μην ήσουν το είδωλό μου, δεν ακούω και πολλά λαϊκά άλλωστε, μπορεί να μην ξέρω πάνω από 10-15 κομμάτια σου, και να σε είδα μόνο 2 φορές από κοντά, αλλά έχεις γίνει κομμάτι της παρέας μου. Γιατι τα τελευταία χρόνια, όποτε βρίσκομαι με τα φιλαράκια μου και ανοίγουμε τις καρδιές μας κάπου ανάμεσα σε αλκοόλ και καπνό, πάντα εσένα ζητάω να ακούσουμε. Είτε δυνατά, να σε σιγοντάρουμε με τις φαλτσοφωνάρες μας, είτε να ακούγεσαι σαν χαλί κάπου στο φόντο, γεμίζοντας τις παύσεις από τα γέλια και τις θλίψεις μας. 

Έχεις φτιάξει το soundtrack των πιο κοντινών μας στιγμών. Αυτή η παρέα, τουλάχιστον, δεν θα σε ξεχάσει ποτέ.