τελικά υπάρχει.

Με πήρε ένας φίλος τηλέφωνο που είχα να του μιλήσω κάπου ένα μήνα.
Μετά από τις ευχές και τα σχετικά, με ρώτησε που πέρασα τις γιορτές.
Του απάντησα "Σπίτι, οικογενειακά. Ήσυχα και όμορφα.".
Τον ρώτησα κι εγώ αλλά περισσότερο από ευγένια, δεν περίμενα να μου πει τίποτα τρομερό.
Περίμενα να με ξεπετάξει μ'ένα απλό "Κι εγώ τα ίδια ρε φίλε."
Αντ'αυτού άρχισε να μου διηγείται μία ιστορία, την οποία νομίζω δύσκολα θα ξεχάσω.
Αρχίζει κάπως έτσι "Πήγαμε στο χωριό, οικογενειακά να περάσουμε μια βδομάδα με τον παππού μου, τον Βασίλη που γιόρταζε κιόλας. Ο παππούς ήταν στο κρεβάτι λόγω ηλικίας. Μόλις φτάσαμε έτρεξα να τον αγκαλιάσω και να τον ρωτήσω τι κάνει. Μου απάντησε "Υπομονή παιδάκι μου, υπομονή. Έπρεπε να είχα φύγει αλλά δεν ήθελα να σας στενοχωρήσω μέρες που είναι."
Κάτσαμε όντως μια βδομάδα περάσαμε όμορφα όλοι μαζί. 02 Γενάρη πρωί 7.30 φύγαμε απ'το χωριό. Στις 8 μας πήρε τηλέφωνο η γυναίκα που πρόσεχε τον παππού και μας είπε ότι πέθανε." 

Μούγκα εγώ στο τηλέφωνο, είχα ανατριχιάσει και δεν μπορούσε να μου βγεί λέξη.

Αυτός συνέχισε "Δεν πειράζει φίλε, ο παππούς μου είχε πει να μην στενοχωρηθώ τώρα που θα φύγει γιατί έζησε πολύ καλά και λίγο παραπάνω απ'όσο έπρεπε."

Δεν θυμάμαι καν αν κατάφερα να του πω κάτι.
Ε, για μένα αυτός ο άνθρωπος είναι άγιος.

Από σήμερα λοιπόν πιστεύω στον Άι Βασίλη.