«Γιατί δεν κάνουμε παιδιά, αγάπη μου;»

Έγραφε ο Μίλαν Κούντερα, στην εφηνερίδα La Repubblica, αναρωτιέμαι: «Έχουν παιδιά οι ποιητές ή έχουν παιδιά οι ήρωες των μεγάλων μυθιστορημάτων;»
Όχι, απαντά ο συγγραφέας του Αστείου έχοντας ξεχερσώσει τα γενεολογικά δέντρα διάσημων ηρώων. Κι αυτό δεν είναι καθόλου αστείο. Ίσως κι ο ίδιος να μην έχει παιδιά, για να καταπιαστεί με το θέμα και να κάτσει κάτω να το ψάξει. Αλλά είναι δυνατόν να 'χει παιδιά ένας ήρωας ή ένας ποιητής; Πώς θα παραμείνει ελεύθερος για να κάνει ό,τι θέλει, να παίζει ό,τι θέλει και να πάει εκεί που θέλει; Όταν έχεις παιδιά και τα βάζεις με τους ανεμόμυλους, μπορεί να γίνεις και παράδειγμα προς μίμηση. Όταν όμως έχεις, γίνεσαι προς αποφυγήν και σε λένε τρελό. Σε λένε άσπλαχνο πατέρα και δε σου επιτρέπουν κανένα παιχνίδι, εφόσον τώρα πια είναι σειρά τοπυ παιδιού σου να παίξει.

Εγώ αγαπώ όλα τα παιδιά του κόσμου και δεν ξέρω αν θα συνέβαινε αυτό στην περίπτωση που θα είχα δικό μου παιδί. Και δεν ξέρω επειδή όταν είχα το γάτο μου τον Φλου, αγαπούσα και νοιαζόμουν μόνο αυτόν και καμιά άλλη γάτα. Όταν πέθανε, αγαπούσα και τάιζα όλες τις γάτες της Επιδαύρου. Αυτό έγινε πριν πολλά χρόνια και σίγουρα μ'επηρέασε. Όχι όμως πριν τόσα πολλά ώστε να δικαιολογούμαι ότι για την ατεκνία μου υπεύθυνος είναι ένας γάτος.

Για άλλους όμως είναι η μεγάλη αφορμή για να δικαιολογήσουν την όποια μιζέρια της ζωής τους. «Ας μην είχα εγώ παιδιά και θα 'βλεπες». Εντάξει, ας μην είχα κι εγώ μάτια και θα 'βλεπα.

«Γιατί δεν κάνουμε παιδιά, αγάπη μου;»
«Γιατί σ'αγαπώ πολύ», απαντούσα.
Μπορεί να το 'λεγα σ'εμένα, μπορεί σ'εκείνη, ποιος ξέρει.


Λόγια του Αντώνη Σουρούνη από το βιβλίο «Κυριακάτικες ιστορίες».