Που θα έφτανες για δύο λέξεις;

Από τη στιγμή της γέννησης, μέχρι το ματαιόδοξο πάντα, έχουμε τον καημό να γίνουμε αποδέκτες πολλών και υπερμεγέθων συναισθημάτων. Όπως επίσης, αν δεν είμαστε τόσο ζώα και εγωιστές θέλουμε να δώσουμε τη χαρά σε άλλους ανθρώπους να γίνουν αποδέκτες των δικών μας τεραστίων αισθημάτων. Θα πιάνεις και εσύ τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν σου έλεγε η γυναίκα της ζωής σου ότι θέλει Πόρσε, θα έκανες τα πάντα για να την ευχαριστήσεις; Όπως επίσης αναρωτήσου αν θα έλεγες ψέμματα οτι συνάντησες την πρώην σου για να τσιτώσεις γλυκά τη νυν. Αν σου έλεγε ότι κάθε καλοκαίρι ήθελε Μπαχάμες, θα ξόδευες τα λεφτά που εσύ τα δούλευες ένα χρόνο; Θα έκανες μια μικρή παρανομία για να πάρεις προαγωγή ξέροντας ότι θα σε θαυμάσει ο άνθρωπος σου; Θα πουλούσες το οικογενειακό σας κειμήλιο για να πάρεις μια τσάντα που ξέρεις ότι παλεύει να την πάρει τρεις μήνες; Θα έλεγες στο αφεντικό σου ότι έχεις πέτρες στα νεφρά προκειμένου να είστε ξαπλωμένοι μία εβδομάδα στο κρεβάτι αγκαλιά; Θα παρατούσες ένα οικογενειακό δείπνο για να πάτε σ'ένα θερινό σινεμά να δείτε την αγαπημένη της ταινία; Θα άλλαζες ομάδα αν στο ζητούσε; Αν ήταν ανάγκη θα πέταγες τη ζωή σου για πάρτη της; Όλα αυτά και άλλα αμέτρητα γίνονται απ'την καρδιά. Όμως αλήθεια απο που πηγάζει όλη αυτή η τρέλα, η έλλειψη φόβου και παραβατικότητας; Για να ακούσεις το "σ'αγαπώ" ρε φίλε. Δύο λέξεις. Όπως το "θα φάμε;" ή το "βαριέμαι τώρα". Δεν είναι ούτε συμβόλαιο, ούτε απόδειξη αγάπης, ούτε τιμολόγιο συντροφικότητας. Είναι λόγια. Δεν είναι περίεργο;
Που μπορεί να φτάσει ο καθένας για να ακούσει το δικό του "σ'αγαπώ".