Αθανασία

Αυτός ο κακούργος ο χρόνος φταίει για όλα.
Αν υπήρχε ατελείωτος στη διάθεση μας, σκεφτείτε πόσο ακόμα πιο νωθροί, κοιμισμένοι και αναβλητικοί θα είμασταν. Η γλυκιά πίεση που μας σπρώχνει να ζήσουμε. Και όταν όλα πάνε στραβά πάλι λέμε, "δεν έχω χρόνο για να κλάψω, φεύγουν τα καλύτερα μου χρόνια και εγώ θα κλαιω;". Και τα ξεπερνάμε όλα έχοντας φορτώσει στον εαυτό μας όμως ένα τεράστιο βάρος. Η ζωή θα γίνει αυτοσκοπός της φράσης "να προλάβω". Γιατί να έχουμε άγχος για κάτι αναπόφευκτο;
Ποτέ ο χρόνος δε θα μας αφήσει ευχαριστημένους ή χορτασμένους.
Από την άλλη αν υπήρχε άπειρος χρόνος ίσως να υπήρχε αισιοδοξία, λιγότερη φασαρία αφου θα λέγαμε, "δε θα πεθάνω μωρέ, και αύριο μέρα του Θεού είναι".
Και επίσης δε θα χρειαζόταν απάντηση στο: "Δε μπορώ να ζήσω χωρίς το συγκεκριμένο άνθρωπο" ή "δε μπορώ με τίποτα να χωνέψω ότι έφαγα τα χρόνια μου με μια σκάρτη γκόμενα; Γκόμενα γαμάτη ξαναβρίσκω, χρόνο όμως;"
Όπως δε θα υπήρχε και λόγος ανησυχίας στο θάνατο της κοινής ζωής ενός ζευγαριού μετά από 15 χρόνια και στη σκέψη: "Πονάει η απουσία του άλλου, η συνήθεια μιας ζωής μαζί ή η συνειδητοποίηση ότι ίσως υπάρχουν πολλά χαμένα χρόνια στην πλάτη που δεν αναπληρώνονται;"

Αν είχες δύο επιλογές ,άπειρο χρόνο ή πίεση χρόνου αλήθεια τι θα διάλεγες;
Πρακτικά έχουμε μία. Και προσωπικά δε θέλω να ζήσω 1500 χρόνια.

Ας ασχοληθούν με την Αθανασία ο Χαϊλάντερ και ο Χατζηδάκις.