Ειλικρίνεια

Πάντα πίστευα ότι η ειλικρίνεια είναι η μεγαλύτερη αρετή σε έναν άνθρωπο.
Πολλές φορές συναντώ τυπάκια που δε γνωρίζουν καν αυτή τη λέξη. Έστω και στο ελάχιστο. Τους το συγχωρείς όμως γιατί λες, μικροί και ανώριμοι είναι ακόμα, έχουν ελπίδες να βελτιωθούν και να αλλάξουν. Όταν συναντάς όμως ακόμα και μεγαλύτερους ανθρώπους και καταλαβαίνεις ότι αυτή η έννοια έχει καταργηθεί και εξαφανιστεί για αυτούς, τότε δε στεναχωριέσαι ή τσατίζεσαι, απλά λυπάσαι και αναρωτιέσαι…
Αναρωτιέσαι με τι αξίες και ιδανικά μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, και πως είναι δυνατόν αυτά να ξεφύγουν από το παράδειγμά τους και να καταλήξουν να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.

Και λυπάσαι, γιατί σκέφτεσαι ότι η κοινωνία στην οποία καλείσαι να επιβιώσεις, να ζήσεις και να γίνεις καλύτερος άνθρωπος μέσα από τη δημιουργικότητα σου, όσο πάει και χειροτερεύει.
Πότε θα μπει άραγε ένας πάτος στο βαρέλι με τα σκατά, που αδειάζει γύρω μας;