θέμα επιλογής

Βλέπω άτομα γύρω μου που είναι 26 και έχουν γεράσει. Μονόχνοτοι, γκρινιάρηδες, κλεισμένοι στον εαυτό τους, με το παραμικρό κατεβάζουν καντήλια. Κωλόγεροι, με εμφάνιση νέων παιδιών. Άτομα που όλη μέρα κατεβάζουν σειρές, τις βλέπουν μες στο σπίτι, και δεν το κουνάνε από κει, εκτός κι αν πάνε στη σχολή ή στη δουλειά, μόνο. Άτομα που τούς φταίνε όλα, άτομα που δεν βρίσκουν ενδιαφέρον πουθενά εκτός από μία γκόμενα. Ή μία γυναίκα, πες το πιο εκλεπτυσμένα, το νόημα δεν αλλάζει. Όλη σου η ζωή γυρίζει γύρω από έναν άνθρωπο. Πόσο έχεις γεράσει; Τι θα συμβεί σε λίγα χρόνια που θα αρχίσουν πραγματικά προβλήματα; Πόσο πιο μαλάκας θα νιώσεις;

Υπάρχουν άτομα που όσο κι αν μεγαλώσουν, παραμένουν παιδιά. Το έχω δει, συμβαίνει. Η μαμά μου είναι έτσι, για παράδειγμα.. Αλλά θυμάμαι είχα γνωρίσει έναν τύπο, γύρω στα 50, πατέρας 4 παιδιών παρακαλώ, και με έγκυο γυναίκα, πήγαινε για το 5ο. Δούλευε φορτηγατζής, έβγαζε 1000 ευρώ. Η γυναίκα του άνεργη, γονείς δεν είχε και στο νοίκι ζούσαν. Είχε ένα κάρο προβλήματα και μού τα εξιστορούσε ένα βράδυ. Πήγα να πετάξω το τσιγάρο μου, το πήρε ο αέρας και έπεσε πάνω στο παντελόνι του, στην περιοχή του φερμουάρ. Και ενώ μού έλεγε όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε, έβγαλε μία κλοουνίστικη αστεία φωνή, από αυτές που κάνουμε στα παιδάκια για να γελάσουν, και μού είπε: "Εεεεπ, το πουλάκι μου θες να μού κάψεις;" και γέλασε.
Πέρασα 2 μέρες μαζί του και είδα έναν άνθρωπο μορφωμένο, πάνγλυκο, με τόση αγάπη μέσα του, και αιώνιο παιδί. Είχε χαρά και ζωντάνια. Πώς να σ' το περιγράψω; Και είχε ένα κάρο προβλήματα να λύσει.

Τώρα εσύ τι προβλήματα να έχεις; Θες μια χοντρή σφαλιάρα για να ισιώσεις, κακομαθημένο. Δεν υπάρχει νόημα να ζεις κατσούφης. Δεν υπάρχει νόημα να βασανίζεσαι και να βασανίζεις όσους σε αγαπούν. Και πριν σκεφτείς ότι: "Έτσι είναι μερικοί άνθρωποι. Πιο εσωστρεφείς, πιο συναισθηματικοί, πεσιμιστές, μελαγχολικοί", να σού απαντήσω.

Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος πλέον: Οι άνθρωποι πεθαίνουν όποτε το επιλέξουν. Είναι θέμα επιλογής.