ανθρώπους

Ξέρεις τι ανθρώπους θέλω δίπλα μου; Ανθρώπους αισιόδοξους. Αυτοί που και το σύμπαν να έχει γαμηθεί, θα πούνε: "δε γαμιέται, να πιούμε σήμερα και αύριο κάτι θα κάνουμε". Ανθρώπους που μού λένε: "αύριο θα κάνω αυτό" και είμαι 1000% σίγουρος ότι θα το κάνουν. Γιατί ο λόγος τους είναι 90 μοίρες. Ανθρώπους που θα κάνουν τα πάντα να γελάσω κάθε στιγμή. Γιατί ξέρουν ότι ήρθαμε στον κόσμο για να γελάμε κυρίως, και μετά τα υπόλοιπα. Γιατί τίποτα δεν αξίζει να παίρνεις στα σοβαρά, αν μπορείς να γελάς. Ανθρώπους που δεν λένε αστεία για να γελάσουν οι ίδιοι, αν δεν γελάσω κι εγώ μαζί τους. Ανθρώπους που δεν θα με ντρέπονται, ούτε θα τους ντρέπομαι. Ανθρώπους με τους οποίους δεν υπάρχουν θέματα-ναρκοπέδια, τα οποία ποτέ δεν πλησιάζουμε για να μην νιώσουμε αμήχανα. Όχι, ακόμα και οι γονείς σου να πεθάνουν, θα πρέπει να μπορούμε να κάνουμε αστεία για τα ορφανά. Ανθρώπους ακομπλεξάριστους. Ανθρώπους που μού λένε ντρόμπρα και σταράτα και στα ίσια το πρόβλημά τους και ό,τι σκέφτονται για μένα. Δεν συνεχίζουν να μού το δείχνουν αν δεν το πιάσω με την πρώτη. Δεν δέχονται το ηλίθιο αυτό παιχνιδάκι. Δεν είναι γκομενίτσες οι άνθρωποι που θέλω να έχω δίπλα μου. Αλλά άνθρωποι που είναι ανοιχτόμυαλοι, και χαίρομαι να τους αποκαλύπτω το κάθε τι τρελό που έχω στο κεφάλι. Κι αν το δικό τους μυαλό είναι πιο κλειστό από το δικό μου και δεν συλλαμβάνουν αυτό που σκέφτομαι, δεν με κοροιδεύουν. Ανθρώπους αυθεντικούς, που δεν το παίζουν. Ούτε άντρακλες, ούτε μάγκες, ούτε όμορφοι. Ανθρώπους που δεν μένουν ποτέ με κλειστό το στόμα ενώ έχουν σκέψεις να πουν. Ανθρώπους που κάνουν τα πάντα για να υπάρξει κέφι στην παρέα. Που δεν κάθονται βαριεστημένα σε μια γωνιά και πρέπει να τους λες συνεχώς: "για πες πράμα". Ανθρώπους με τους οποίους βρίσκομαι για να περάσουμε καλά και όχι να ενώσουμε την βαρεμάρα μας. Ανθρώπους που δεν γερνάνε. Ανθρώπους που έχουν ενέργεια, ανθρωπιά και ειλικρίνεια.

Ανθρώπους με χαμόγελο στα χείλη, πάντα.