Χτες είδα μια νεκροφόρα όπως γύρναγα σπίτι. Χτες ήμουνα στεναχωρημένος λόγω διαφόρων που συμβαίνουν στη ζωή μου. Έτσι με το που την είδα άρχισα να σταυροκοπιέμαι, να βρίζω τη γκαντεμιά μου και να προσπαθώ να διώξω το σφίξιμο στην καρδιά. Το θεώρησα σημάδι του Θεού, κάτι σαν κερασάκι στην τούρτα της διάθεσης μου.
Την προηγούμενη εβδομάδα είχα τα κέφια μου. Ήμουν χαρούμενος για αυτά που συνέβαιναν στη ζωή μου. Είχε ήλιο, έκανα όνειρα πολλά εκείνη τη μέρα. Και βλέπω μπροστά μου πάλι μια νεκροφόρα. Χωρίς να την κοιτάξω δεύτερη φορά, συνέχισα το δρόμο μου με το χαμόγελο μου να μη σβήνει. Δεν ήταν κανένα σημάδι και κανένα κερασάκι.
Κλεισμένοι σε ένα σαφώς ασταθή χαρακτήρα, βλέπουμε τα ίδια πράγματα όπως μας βολεύει. Εμείς οι άνθρωποι, που καταργούμε την αντικειμενικότητα.
Την προηγούμενη εβδομάδα είχα τα κέφια μου. Ήμουν χαρούμενος για αυτά που συνέβαιναν στη ζωή μου. Είχε ήλιο, έκανα όνειρα πολλά εκείνη τη μέρα. Και βλέπω μπροστά μου πάλι μια νεκροφόρα. Χωρίς να την κοιτάξω δεύτερη φορά, συνέχισα το δρόμο μου με το χαμόγελο μου να μη σβήνει. Δεν ήταν κανένα σημάδι και κανένα κερασάκι.
Κλεισμένοι σε ένα σαφώς ασταθή χαρακτήρα, βλέπουμε τα ίδια πράγματα όπως μας βολεύει. Εμείς οι άνθρωποι, που καταργούμε την αντικειμενικότητα.
1 σχόλια:
ναι έτσι πάει! όλα ειναι σχετικά με την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι τη δεδομένη στιγμή...
Δημοσίευση σχολίου