επιβολή

Είναι πολύ απογοητευτική η σκέψη ότι μόνος μου δεν πρόκειται να αλλάξω όσα με χαλάνε. Ξέρω ότι κάποια πράγματα πρέπει να σταματήσω να τα κάνω, για να νιώσω καλύτερα. Αλλά δεν τα κάνω. Γιατί είναι πιο εύκολο να τα κάνω, από το να μην τα κάνω. Κι όλο τα αφήνω για αύριο και για αύριο. Ή αφήνω να ελπίζω ότι θα βρεθεί κάποιος να με σπρώξει και να μού δώσει αυτή την ώθηση ώστε να αλλάξω. Αλλά αυτός ο άνθρωπος δεν θα έρθει ποτέ, γιατί ακόμα και να εμφανιστεί, εγώ θα βαριέμαι να σηκωθώ και να πάω να τού ανοίξω την πόρτα.

Είναι πολύ απογοητευτική η σκέψη ότι δεν είμαι τόσο ώριμος ώστε να φροντίζω τον εαυτό μου. Δηλαδή, παλιά, γιατί δεν παράτησα το σχολείο; Γιατί δεν έμεινα ποτέ από απουσίες; Γιατί δεν πήρα ποτέ κάτω από τη βάση στον έλεγχο; Επειδή υπήρχε η μαμά, ο μπαμπάς, ο καθηγητής. Υπήρχε κάποιος από πάνω μου και μού έλεγε τι να κάνω. Και ήξερα ότι είναι το σωστό, γι' αυτό και δεν επαναστατούσα, αν και γκρίνιαζα αλλά εντάξει. 

Έναν τέτοιο άνθρωπο θα ήθελα. Να έρθει και να μού βάλει ένα πρόγραμμα. Να μού πει: "Σταμάτα να κάνεις αυτό και ξεκίνα να κάνεις εκείνο. Δεν έχει μα και μου. Σήκω, ντύσου, βγες έξω, άσε κάτω το πηρούνι σου επιτέλους, πάρε τον φίλο σου να πάτε για καφέ που σού έχει πει τόσες φορές, πήγαινε στο μέγαρο να δεις μια παράσταση, πήγαινε στο οακα να δεις τον παναθηναϊκό, βάλε πλυντήριο τώρα, παίξε μπάσκετ, απάντα σε εκείνο το ιμειλ, δούλεψε, ώρα για ύπνο. Ναι καλά άκουσες, ώρα για ύπνο. Δεν έχει μα και μου. Αν δεν νυστάζεις μην κοιμηθείς, αλλά θα ξυπνήσεις στις 10 όπως και να 'χει. Γιατί το λέω εγώ."

Είναι πολύ απογοητευτική η σκέψη ότι θέλω μία γλυκιά χούντα. Κάποιον που να τον θεωρώ ανώτερό μου, να μού μιλάει όμορφα και ευγενικά για να μην τρελαίνομαι, αλλά να μην μού αφηνει περιθώρια να την σκαπουλάρω από το πρόγραμμά μου. Αφού θα είναι για το καλό μου. Βέβαια αυτό δεν θα γίνει ποτέ, γιατί αν έρθει κάποιος ή κάποια και μού πει όλα τα παραπάνω, θα τού πω: "Και ποιος είσαι εσύ ρε μεγάλε; Το αφεντικό μου είσαι; Κουμάντο στη ζωή μου θα κάνεις; Ναι, αν μ' αγαπάς, όπως λες, να με δεχτείς έτσι όπως είμαι με τα ελαττώματά μου".

Άραγε όλοι οι άνθρωποι θα λειτουργούσαν καλύτερα κάτω από ένα τέτοιο καθεστώς; Ή μόνο εμείς οι αναβλητικοί είμαστε; Άραγε υφίσταται όρος "γλυκιά χούντα" ή είναι σαν να λέμε "καλός καρκίνος"; 

Απλά εννοώ ανθρώπους που θα σου επέβαλαν να ακολουθείς τα ονειρά σου. 

Αυτό που είχα σκεφτεί μια φορά ήταν το εξής. Να βρεθούν 2-3 τέτοιοι φίλοι, που να είναι στην ίδια φάση, και να αποφασίσουν ο ένας να γίνει ο εντολέας του άλλου. Θα λέει: "Θα πας και θα μιλήσεις σε αυτήν την κοπέλα που κάθεται εκεί. Δεν έχει θα ξεφτιλιστώ, θα γίνω ρεζιλι, ντρέπομαι. Αν ένιωθα ότι θα ξεφτιλιστείς, σαν φίλος δεν θα σού έλεγα να το κάνεις. Πιστεύω ότι μόνο κάτι θετικό μπορείς να πάρεις από αυτό." Και ο άλλος μετά θα έκανε το ίδιο για τον πρώτο. Όχι σαν παιχνίδι δοκιμασίας. Δεν θα μετρούσε σκορ πόσα έκανε ο ένας και πόσα ο άλλος. Θα ήταν σε φάση: "Σε ξέρω τόσα χρόνια, μέσα από τόσες συζητήσεις που έχουμε κάνει, πιστεύω ότι ξέρω τι θα ήταν καλό για σένα, και θα σού επιβάλλω το δρόμο για να το αποκτήσεις. Κι εσύ θα κάνεις το ίδιο για μένα." Το 'χε κάνει σε ένα επεισόδιο η Μόνικα με την Ρέιτσελ. Πλάκα είχε.

Άτομα που θα σού επιβάλλουν να ακολουθήσεις τα όνειρά σου. Χε, μ' άρεσει.