μπαμπάκια

Το ξέρω θα γράψω γενικότητες και μάλιστα της κακιάς ώρας.
Αλλά πιστεύω ότι το έγκλημα που κάνουν οι πατεράδες στις κόρες τους είναι άνευ προηγουμένου.
Όχι όλοι φυσικά.
Το θέτω σαν θέμα φύλου γιατί το κακό π.χ που κάνουν οι μανάδες στους γιους είναι εντελώς διαφορετικό και τις περισσότερες φορές επικίνδυνο για τους ίδιους και μόνο. Ένας γιος θα πει στην τελική ανάλυση "μάνα, παρέτα με" ενώ η κόρη μέχρι να πεθάνει θα λέει "ναι, μπαμπάκα".
Μπαμπάκια. Το ζω και το έζησα στο πετσί μου. Και ποτέ δε λέγεται το "όχι, μπαμπά". Λες και είναι απαγορευμένη λέξη.

Νιώσε λίγο ότι αν δεν γίνεις πυρηνική επιστήμονας, δε θα απογοητεύσεις το μπαμπάκα σου ότι και να λέει.
Και αν τον απογοητεύσεις, πρόβλημα του γιατί είναι καθυστερημένος.
Δίνουν οι μπαμπάδες πολύ κακό παράδειγμα. Ξεχάσανε, αν μάθανε και ποτέ, τι σημαίνει έρωτας.
Άσε με βρε μαλάκα να χαρίσω αυτό το συναίσθημα στην κόρη σου και γίνεται αύριο διδάκτορας του πολυτεχνείου.

Τελικά που καταλήγουμε; Κομπλεξικά κορίτσια που τρέχουν μια ζωή πίσω από την επιτυχία χωρίς να τη φτάνουν ποτέ.
Και πάντα θα υπάρχει αυτό το κενό που από ένα σημείο και μετά, συνηθίζουν και ζουν μέσα στο σκοτάδι του.

Κρίμα για τον έρωτα που δεν άνθισε, για κάποια όνειρα που κυνηγούσε ο μπαμπάς.