ποτέ δεν ξες

Τίποτα το καινούριο και το πάνσοφο δεν θα σού γράψω απόψε. Απλά μια υπενθύμιση. Άκου πώς έχουν τα γεγονότα. Σήμερα ήμουν με ένα τυπάκι για μπύρα και μιλούσαμε για δουλειές. Εκεί ήρθαν δύο άγνωστα τυπάκια για προμόσιον κάτι τσιγάρων. Εκεί, όσο η κοπέλα σημείωνε τα στοιχεία μου και υπήρχε νεκρική σιωπή μεταξύ μας, ρωτάει ο δικός μου το άλλο τυπάκι που απλά περίμενε: "Παίζει η εταιρεία σου να θέλει να γίνει χορηγός μας;". Το τυπάκι του είπε: "Ποτέ δεν ξέρεις. Πάρε ένα τηλέφωνο στα κεντρικά αύριο". 

Αν το σκεφτείς, είναι πάρα πολύ απίθανο η τσιγαροεταιρεία να θέλει να γίνει χορηγός μιας μικρής δουλειάς. Αλλά ο δικός μου έκανε την ερώτηση. Έτσι. Γιατί δεν είχε και τίποτα να χάσει. Θα μπορούσε απλά να ρουφήξει λίγο ακόμα τη μπύρα του και να υπομείνει την μακρόσυρτη σιωπή. Αλλά αντί αυτού, εκμεταλλεύτηκε εκείνο το ένα σιωπηλό λεπτό, θέτωντας μία ερώτηση σε ένα άγνωστο τυπάκι. Και όταν ο δικός μου είπε: "Ναι, αλλά πιστεύεις οτι θα δεχτούν τα αφεντικά σου; Πώς το βλέπεις;". Τότε το άγνωστο τυπάκι απάντησε αυθόρμητα: "Η 100% χαμένη ευκαιρία είναι αυτή που δεν προσπάθησες ποτέ". 

Τίποτα το καινούριο, θα μού πεις. Απλά ο δικός μου είχε κάνει πράξη αυτό που εξέλαβε σαν απάντηση, θέτοντας την αρχική ερώτηση. Ίσως αύριο να πάρει τηλεφωνο όντως, και ίσως, ποτέ δεν ξέρεις, να έχει μία θετική έκβαση.

Επίστροφή στο σπίτι. Κάθομαι με έναν φίλο μου και μού έρχεται μία ατάκα, που ένας άλλος φίλος μου έχει καρφωμένη στο μυαλό εδώ και μήνες και δεν ξέρει από πού τού έχει κολλήσει. Σκέφτομαι να τον ρωτήσω μήπως τού λέει κάτι. Τσάμπα ο κόπος, σκέφτομαι. Πού να ξέρει; Μία καμμένη ατάκα δύο λέξεων, σιγά μην του λέει κάτι. Αλλά το στόμα μου δεν υπακούει το μυαλό και ξαφνικά ανοίγει. Τον ρωτάει. Και, όλως περιέργως παίρνει την απάντηση που έψαχνε. Είναι μια ατάκα από μία παλιά επιθεώρηση που ακόμα και ο ίδιος αναρωτιέται γιατί στο διάολο τη θυμάται ακόμα Ίσως τού είχε μείνει για να μού λύσει κάποια στιγμή στο μέλλον τη δική μου απορία και για να γράψω εν τέλει αυτό το ποστ.