ο προπονητής και εγώ

Χτες περνούσα από το στάδιο της πόλης μου, γύρω στις 7 το απόγευμα. Συνηθισμένη διαδρομή, θα την έχω κάνει και 2000 φορές από τότε που γεννήθηκα.
Όπως περπατούσα λοιπόν χωρίς να δίνω καμία σημασία κάτι φωνές διέκοψαν τα ταξίδια του μυαλού μου.
Ήταν οι φωνές ενός προπονητή του τένις που εκείνη τη στιγμή ακουγόντουσαν σε όλη την πόλη.
Κοντοστάθηκα και άκουσα έναν άνθρωπο γύρω στα 30 να φωνάζει σε ένα κοριτσάκι το πολύ 10 χρονών για το πως κρατούσε τη ρακέτα της.
Αμέσως σκέφτηκα πόσο μαλάκας ήταν. Μα είναι δυνατόν να κάνεις ένα κοριτσάκι σκουπίδι εξαιτίας του πως κρατάει τη ρακέτα της;
Όσες φορές και αν του το έχεις δείξει.

Πριν ξεκινήσω να προσπερνάω κατάλαβα πως κάνω πάλι το ίδιο λάθος.
Μπορείς να βγάλεις συμπέρασμα για έναν άνθρωπο από μία στιγμή που τον είδες όσο τραγική κι αν είναι η συμπεριφορά του;
Εγώ δηλαδή είμαι πάντα ευγενικός και καλός; Σίγουρα όχι.
Που ξέρω ότι αυτού του τύπου χτες δε χτύπησε ο αδερφός του σε τροχαίο, δε μπαγλαρώσανε τον πατέρα του για χρέη, δεν έφυγε η κοπέλα του για δουλειά εξωτερικο.
Ζωή σημαίνει ευκαιρίες. Ας δίνουμε και μία και δύο και τρεις ευκαιρίες.
Για να δείξει πόσο γλυκά μπορεί να μιλήσει σ'ένα παιδί.

Χτες αν έβλεπε εμένα κανείς και το τι έλεγα σε μία κοπέλα μπορεί να πει πως τη γουστάρω ενώ δε μου καίγεται στην πραγματικότητα καρφί.
Μπορεί να με έβλεπε να μιλάω απότομα στους φίλους μου που λατρεύω. Ή να μιλάω με απέχθεια για έναν άνθρωπο που θα έδινα ανά πάσα στιγμή και τη ζωή μου.
Μην κρίνεις, καθόλου αν γίνεται, τουλάχιστον όχι επιπόλαια.
Και το λέω για να το ακούσω εγώ πρώτα.