Το blog αυτό άρχισε με μία ανάρτηση που ήταν αφιερωμένη στη συνομωσία της σιωπής, στην οποία μεγαλώσαμε. Μας λέγανε από μικρούς, οι γονείς και οι γείτονες, να μην μιλάμε, αλλά να είμαστε χαρούμενοι αν περνάμε απαρατήρητοι.
Μάλλον γι’ αυτό δειλιάσαμε να ζητήσουμε ένα τραγούδι στο αγαπημένο μας μεζεδοπωλείο, μπροστά σε 50 άτομα. Αν το φωνάζαμε, θα μας άκουγε ο τραγουδοποιός και θα μάς το έπαιζε και θα το τραγουδούσαμε με όλη μας την καρδιά. Θα τσουγκρίζαμε τα ποτήρια μας και θα ήταν μια ευχάριστη στιγμή, μια γλυκιά γουλιά. Όμως όχι, δειλιάσαμε να ακουστούμε, και συνεχίσαμε να μένουμε σιωπηλοί. Να μάς παρεξηγήσει ποιος; Να μάς παρεξηγήσει γιατί; Ποιοι νομίζουμε πως είμαστε και θα ασχοληθεί κάποιος με εμάς;
Ποια εικόνα νομίζεις ότι έχεις; Σε τι κατηγορία έχεις τοποθετήσει αυθαίρετα τον υπερφίαλο εαυτό σου; Κανείς απ’ τους απέναντι δεν ασχολείται μαζί σου, καθυστερημένε. Και ας σε κοιτάζουν κι ας σε σχολιάζουν, γραμμένο σ’ έχουν. Στην πραγματικότητα, προσπαθούν να αγαπήσουν τον εαυτό τους, χάρη στα δικά σου ελαττώματα. Προσπαθούν να κρύψουν την ασχήμια τους, οταν γελάνε με μία γκάφα σου. Το κάνουν για τον εαυτό τους. Κανείς από αυτούς δεν νοιάζεται για εσένα, βλήμα. Πόσο ψώνιο είσαι για να πιστεύεις κάτι τέτοιο; Κοίτα να περάσεις καλά με τους φίλους σου, αυτούς που νοιάζονται για σένα, και ζήτα το γαμωτράγουδο που θέλεις, ζώο.
Όσο δεν τολμάς να ζητήσεις να σού παίξουν μια παραγγελιά σε ένα μεζεδοπωλείο, μην περιμένεις να νιώσεις ευτυχισμένος ποτέ.
Από την άλλη, όσο ανεβαίνεις στην πίστα του Μητροπάνου ξεμέθυστος, είσαι σε καταπληκτικό δρόμο.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου