όσο είστε καλά

Με πήρε τηλέφωνο μια φίλη μου και μού είπε ότι πέθανε η μαμά της κολλητής της. Ανακοπή καρδιάς. Έτσι στα ξαφνικά. Η κολλητή της είχε αφιερώσει χρόνια και κόπο και άγχος και χρήματα στο να σπουδάσει και τώρα ήταν λίγο πριν κατακτήσει το μεταπτυχιακό της. Το οποίο το περίμενε σαν πασαπόρτι για τα όνειρά της στο εξωτερικό. Δεν ήθελε να γίνει επιστήμονας λαμπρός. Ήθελε να μελετάει λίμνες. Μόνο αυτό. Τόσες λίμνες έχει αυτός ο πλανήτης και αυτή ήθελε να τις εξερευνήσει όλες. Μετά από 20 χρόνια σχολείων, φροντιστηρίων, πανεπιστημίων, περίμενε να πάρει και το τελευταίο χαρτί στα τέλη του Φλεβάρη. Και ύστερα θα άνοιγε τα φτερά της πάνω από τον κόσμο. Αλλά να, αλλιώς τα λογάριασε ο Θεούλης. Τα παράτησε όλα, γύρισε στο χωριό για να βοηθήσει τον μπαμπά της με το μαγαζι. Και τώρα τρέχει με τις γραφειοκρατίες για να βγει, ένα άλλο χαρτί, να γραφτεί το μαγαζί στο όνομά της. Ένα μαγαζί που πάντα την έδενε πίσω και προσπαθούσε πάντα να το αποφεύγει. Και ήλπιζε από τον άλλον μήνα, να μην ξαναπατούσε εκεί.

Να αγαπάς τη ζωή σου ρε. Και όσο είσαι γερός εσύ και οι άνθρωποι που αγαπάς, είσαι υποχρεωμένος να είσαι ευτυχισμένος. Μ' ακούς; Είσαι υποχρεωμένος. Το χρωστάς στη ζωή. Αλλιώς είσαι ένας αχάριστος. Δεν υπάρχει αλήθεια τίποτα να στεναχωριέσαι. Να γαμηθεί και η κρίση, και η πρώην σου, και ο Πάγκαλος και το αφεντικό σου και οι άδειες τσέπες.

Να είσαι χαρούμενος, όσο είσαι καλά εσύ και αυτοί που αγαπάς.